Во текот на вчерашниот ден (15 април), во неколку села од Реканскиот крај била дистрибуирана христијанска литература по домовите на жителите. Станува збор за материјали во издание на здружението „Евангелие за секој дом“, кои биле оставани, или лично предавани на граѓаните.
Овој настан предизвика реакција од страна на Здружението на Македонци со исламска религија (СМИР), кое јавно изрази загриженост и побара институционална проверка.
Во нивното соопштение се наведува: „Сојузот на Македонците со исламска религија НАЈОСТРО реагира на појавата на сомнителни лица како претставници на здружение ‘Евангелие за секој дом’ во селата на реканскиот крај, населени со население со исламска религија, притоа растурајќи пропаганден материјал несоодветен за ова население. Бараме брза реакција на надлежните органи, дали имаат соодветни одобренија и кој им го издал. Ваквата појава може во голема мера да ги наруши традиционално добрите меѓурелигиски и меѓуетнички односи во овој регион.“
Сепак, ваквата реакција отвори поширока дебата за границите меѓу верската чувствителност и уставно загарантираните слободи.
Самото барање за „соодветни одобренија“ за делење верска литература, прдизвика дебата на реакцијата на СМИР, оценувајќи го како недоволно разбирање на основните демократски принципи.
Во тој контекст, во јавноста се појави и контра реакција: „Објавата на Сојузот на Македонците со исламска религија (СМИР), преку која се бара „брза реакција на надлежните органи“ за ширењето христијански памфлети во Реканскиот крај, предизвикува оправдано чудење бидејќи задира во темелните демократски принципи. Република Северна Македонија е држава во која слободите и човековите права се загарантирани со највисокиот правен акт. Имено, согласно членовите 16 и 19 од Уставот, недвосмислено се загарантирани слободата на уверувањето, јавното изразување на мислата, како и правото слободно и јавно да се манифестира сопствената вера. Оттука, прашањето на СМИР дали дистрибутерите на овие материјали „имаат соодветни одобренија“ е правно неосновано. Во едно слободно општество не постои закон што наметнува обврска за поседување дозвола за проповедање или за споделување информативен материјал од рака на рака. Барањето одобрение за споделување идеи претставува класична цензура. Секој граѓанин има слобода да промовира сѐ што сака, сѐ додека тоа го прави на мирен начин. Единствениот исклучок каде што надлежните органи имаат обврска да реагираат е доколку содржината преминува во говор на омраза или предизвикување верска нетолеранција (казниво по чл. 319 од КЗ). Ако станува збор за класични религиозни пораки кои не ги повредуваат туѓите права, тие се целосно заштитени со закон. Основното демократско право на оние кои не се согласуваат со понудениот материјал е едноставно да не го прифатат или да го игнорираат. Непостоењето интерес или несогласувањето со нечија проповед не смее да биде повод за институционална репресија. Напротив, ваквите остри реакции кои бараат државни санкции против припадници на други вери исклучиво поради нивното мирно изразување, претставуваат акт на верска нетолеранција. Како такви, овие повици за санкционирање на уставно загарантирани права многу повеќе претставуваат основа за постапување на Комисијата за спречување и заштита од дискриминација, отколку што самото делење памфлети бара полициска интервенција. Толеранцијата е двонасочна улица, а демократијата подразбира соживот на различни идеи без страв од казна.“
Во суштина, случајот го отвора чувствителното прашање: дали присуството на различни верски пораки во јавниот простор претставува закана – или пак природен израз на слободно и плурално општество?
Реканскиот крај, познат по својата вековна традиција на соживот, токму преку ваквите ситуации се повикува на зрелост – да се направи јасна разлика меѓу наметнување и сведочење, меѓу притисок и слобода.
Во една демократска држава, одговорот не лежи во забрани, туку во взаемна почит, трпение и духовна зрелост.
Евангелие за Секој дом е регистрирано здружение во Македонија, и според нивните објави на Фејсбук имаат соработка со голем дел од верските заедници во Македонија.
Извор: religija.mk
