54
Во денешното време, христијанството се соочува со една тивка, но многу длабока криза. Не криза на институции или структури, туку криза на духот. Се губи она автентично предание што ни го остави Христос – живото предание што не се пренесува само со зборови и обичаи, туку со живот, со срце распалено од љубов кон Бога и кон секој човек. Христијанството што го живееле апостолите и светителите не било ниту идеологија, ниту политички систем, ниту религија со правила што треба да се исполнат заради страв. Тоа било животворна сила што ги поместувала планините на човечкото неверие и болка, но не со сила, агресија или притисок – туку со тивка, кротка, но непобедлива љубов.
Автентичната Црква е онаа која го прегрнува болниот свет. Не го осудува, не го гази, не се згрозува од неговите рани, туку со нежност го допира секое страдање. Бог не дојде да ги уништи грешниците, туку да ги излекува. Не дојде да го прегази светот, туку да го спаси. И затоа вистинскиот христијанин, оној што се напојува од духот на Евангелието, никогаш не бара виновници во други народи, цивилизации, идеологии или општества. Тој најпрво го гледа својот сопствен пад, своите страсти, својата гордост. Најголемата победа е победата над себеси – над себичноста, осудувањето и самоправедноста. А најголемите украси на христијанинот отсекогаш биле љубовта и смирението.
Но денешниот човек често не оди по овој пат. Наместо борба со своето „старо јас“, многумина христијани се фатени во бескрајни расправии за „западот“, за календарот, за политиката, за светот кој „не е како што треба“. Наместо да ја лечат својата душа, лечат туѓи животи; наместо да бараат мир, бараат виновници. Така христијанството лесно се претвора во идеологија, во движење што има свои „непријатели“ и свои „неприфатливи“. А кога верата ќе стане идеологија, таа престанува да биде вера. Наместо тело Христово, се претвора во група што се храни со страв, гнев, омраза и осуда.
Така се раѓа една нова, опасна изопаченост: наместо Црква што прегрнува и лекува, се создава движење што осудува и исклучува. Првата мисија на Црквата била да го прегрне болниот човек; денес, кај многумина, таа мисија се претвора во порив да се „истреби“ болниот човек, „погрешниот“ човек, „другиот“. Наместо да се лечи болното општество, се напаѓа. Наместо солидарност, се нуди осуда. Наместо сострадалност, се јавува грубост.
Затоа сведочиме како дел од денешните христијани, задоени со идеологија наместо со Евангелие, дури одобруваат војни, страдања, неправди. Навиваат за една или за друга страна, наместо да плачат за секој изгубен живот. Срцето се стврднува, а верата станува само знаме, а не крст.
Но вистинското христијанство – она што го живееле светителите – никогаш не знаело да навива во војна. Тие секогаш плачеле за светот, за секој човек, за секоја болка, за секоја солза. Светителите не делеле луѓе на „наши“ и „ваши“, туку на болни и повикани да бидат излекувани. И затоа нивната ревност била ревност на љубов, а не на гнев; ревност на кроткост, а не на идеолошка жестокост.
Ако сакаме повторно да го најдеме лицето на автентичното христијанство, мора да му се вратиме на она што е суштинско: на љубовта, на смирението, на милосрдието, на трпението, на покајанието. Да престанеме да го осудуваме светот и да почнеме да се лечиме себеси. Да престанеме да бараме виновници и да почнеме да носиме светлина. Да престанеме да навиваме во војни и да почнеме да плачеме со страдалниците.
Зашто само таквата вера – вера што љуби, што простува, што лекува – е верата што ја донесе Христос и што ја живееле светителите.
Анализа на редакцијата на Црковен журнал – Логос
