Протојереј д-р Богдан Букур
Доцент по патристика на Православната богословска семинарија „Св. Владимир“ во Њујорк
~~~
Импровизатори на доброто
Во последните години од животот, Николае Штајнхардт станува сè поскромен во своите духовни проценки. Тој го отфрла идеализираниот говор за „совршенство“ и „светост“ — и наместо тоа, дава пофалби за човекот што се труди да прави добро, макар и несмасно, несигурно, со слабости.
„Ние не сме чисти деца, не сме светци. Но, еј! — не сме ниту злосторници.
Не сме светци, но можеби сме нешто второ најдобро: импровизатори на доброто.
Светителите се врвот. По нив доаѓаат хероите и витезите, а зад нив, куцајќи и задивени, доаѓаме ние – храбрите смешковци што се обидуваат да прават добро.“
Штајнхардт им се обраќа на оние што се чувствуваат недостојни, лицемерни, половични во своите добри дела.
„Дури и ако нашите мисли се полни со суета, ако гордоста нè срами – сепак, да продолжиме да правиме добро,“ пишува тој.
„Да, сме нечисти, делумно искрени, делумно лицемерни. Но, барем не сме покорни робови на злото. Ние сме барем – импровизатори на доброто.“
Оваа реченица – „импровизатори на доброто“ – станува легендарна во романската духовна култура. Таа означува човек кој не се претставува за совршен, туку кој упорно, со радост и самокритика, прави добро во свет полн со зло.
Радоста како облик на отпор
По падот на комунизмот во 1989 година, многу Романци го открија „Дневникот на радоста“ како книга што ја враќа надежта во верата.
За многумина, отец Николае беше доказ дека вистинската православност може да биде жива, човечна и радосна, без фанатизам и осуда.
Штајнхардт, кој го преживеал најмрачниот затворски систем, сведочи дека и во најголемата темнина човек може да го најде Христос.
Тој пишува дека христијанинот не мора да биде совршен, но мора да биде жив – да се труди, да простува, да се радува, и да има храброст да остане добар, дури и кога светот се распаѓа.
Следува Дел V (заклучниот дел): „Современото сведоштво на Штајнхардт – вера со радост, разум и човечност“, каде се сумира неговото духовно наследство и значењето на преводот на „Дневникот на радоста“.
Извор: https://publicorthodoxy.org/
