Протојереј д-р Богдан Букур
Доцент по патристика на Православната богословска семинарија „Св. Владимир“ во Њујорк
~~~
Современото сведоштво на Штајнхардт – вера со радост, разум и човечност
Со објавувањето на англиското издание на „Дневникот на радоста“, делото на отец Николае Штајнхардт конечно проговори и до поновите генерации на читатели и верници, надвор од границите на Романија.
Неговиот глас е свеж, искрен и човечен — и нè потсетува дека Христијанството не е идеологија, ниту систем на правила, туку начин на постоење во радост, вистина и љубов.
Денес, кога толку многу христијани — и православни, и католици, и протестанти — се заплеткани во гнев, поделби и нетрпеливост, Штајнхардт ни нуди едноставно, но силно потсетување:
„Не лажи. Не кради. Не убивај. Не го злоупотребувај Името Господово, претворајќи го во оправдување за омраза и насилство.“
Тој со жалење забележува дека многумина, дури и меѓу верниците, ја научиле својата вера од Големиот Инквизитор, а не од Христос. Наместо љубов, ја пренесуваат пресудата; наместо радост – страв; наместо храброст – омраза прикриена како ревност.
Но токму во таа темнина, „Дневникот на радоста“ ја носи пораката дека Христос е секогаш таму каде што има вистинска радост и слобода на духот.
Да се врземе за Него, пишува Штајнхардт, значи да му дозволиме да нè спаси „и покрај нас самите“ — да ни ја даде благодатта да бидеме, барем за сега, „импровизатори на доброто“.
Радост против омраза, разум против слепилото
Неговото сведоштво не е само автобиографија — тоа е духовна карта за секој што се обидува да биде христијанин во ова тешко време.
Штајнхардт не проповеда совршенство, туку храброст за добрина; не беспрекорна побожност, туку вера што мисли, чувствува и простува.
„Христијанинот,“ вели тој, „не е оној што никогаш не паѓа, туку оној што се крева со насмевка. Оној што не се плаши да биде радосен, дури и во страдањето.“
Последна мисла
Наследството на Николае Штајнхардт е повик кон сите нас:
да бидеме храбри, разумни и радосни луѓе на верата;
да не се плашиме да простиме, да љубиме и да се смееме;
да го чуваме разумот и човечноста како светлина во свет што често се претвора во мрак.
Како што самиот запишал во затворот:
„Дури и во пеколот може да се најде светлина. Треба само да ја сакаш.“
✤
Завршна белешка:
Овој текст е скратена верзија на студијата на протојереј д-р Богдан Букур:
„Теофанијата и нејзината етичка трага: Христијанството според отец Николае Штајнхардт“, објавена во Ostkirchliche Studien (2022).
Извор: https://publicorthodoxy.org/
