Пресвета Богородица, по повод нејзиното Успение, се чествува од еден до друг крај на православниот свет, а верниците ѝ се молат, ја прославуваат и им се поклонуваат на светите икони на кои е изобразен нејзиниот лик, посетувајќи ги и светите храмови, манастири и местата поврзани со чудотворни настани.
Истовремено, на Света Гора монасите нагласуваат дека Пресвета Богородица е Игуманија на Света Гора и дека нејзиното присуство таму е особено силно.
Игуменот на Светиот и Велик манастир Ватопед на Света Гора, старец Ефрем, зборува за личноста на Мајката на целиот свет и за нејзиното присуство во нашиот живот, нагласувајќи дека благодарение на послушанието на Пресвета Богородица, денес сме удостоени да се причестуваме со пречистото Тело и Крв Христови.
„Света Гора ѝ беше дадена како нејзино наследство, затоа што таа навистина е прва по Единствениот и е онаа личност која, како што велат Светите Отци, повеќе од кој било друг човек на земјата ги примила длабочината, широчината и височината на духовното знаење.
Затоа Мајката Божја и наша Мајка знае што значат монаштвото, подвигот и исихазмот, но истовремено знае и што значат болката, искушението и проблемите на секој паднат човек. Затоа и самата пророчки рече: ‘Ете, отсега ќе ме ублажуваат сите поколенија’.
Така, денес Пресвета Богородица ги прима нашите почести, нашата почит и благоговение кон нејзината личност, затоа што е подготвена да ги слушне нашите воздишки, да ги види нашите солзи, да ја почувствува нашата болка, да ги види нашите грижи и пречките што ги имаме во животот, па дури и да ги разбере различните потсмевања на злите луѓе, кои несвесно стануваат орудија на Божјата Промисла.
Човекот денес, за да го почитува ликот на Пресвета Богородица, кон која има толкава почит, им се поклонува на светите и чудотворни икони на Богородица, пред кои ја кажува својата болка и, на еден чудесен начин, заминува олеснет, одморен, исцелен и преобразен.
Зашто нашата молитва пред една икона, односно пред ликот на Пресвета Богородица, нè зајакнува, бидејќи Богородица не е случајна личност, туку Мајка Божја. Таа е онаа која Го роди Синот Божји, Второто Лице на Света Троица, Кој стана Човек и дојде меѓу нас.
Така, сите ние денес, благодарение на послушанието на оваа Жена, на оваа Девојка, сме удостоени да се причестуваме со Неговото пречисто Тело и Крв како залог за вечен живот.
Ние кои сме на Света Гора и постојано ги слушаме зборовите на благодатта, во нас се раѓа она што се нарекува просветлување. Умот се отвора, како што вели Господ, ‘за да ги разбереме Писмата’, а потоа, покрај добродетелните луѓе, пред чии ‘нозе’ живееме овде на Света Гора, умот се отвора, тие гледаат и се просветлуваат, а Благодатта им ја открива големината на Христовото самоунижување и големиот и неискажлив придонес на Владичицата Богородица.
Пресвета Богородица, имајќи големи дарови од Бога, доаѓа и се вселува во срцата не само на побожните, туку дури и на нерелигиозните луѓе кои го изговараат нејзиното име и чувствуваат утеха и олеснување.
Во химнографијата на Црквата гледаме како Светите Отци го чувствувале и го нагласувале нејзиното непрестајно и мајчинско присуство и колку пати во богородичните химни ја прославуваме и ја молиме, затоа што таа е нашата надеж, таа е непосрамената надеж, поради што велиме: ‘Сета моја надеж ја положив на тебе, Мајко Божја’.
Мислам дека сите ние имаме некакви знаци на нејзиното присуство. Кога мислиме дека сè е темнина, кога мислиме дека проблемите се нерешливи, таа доаѓа како светулка во темнината на нашите страсти и нашата негрижа и ни вели: ‘Не плашете се, јас сум тука’.
И на еден необјаснив начин, кој ни самите не можеме да го протолкуваме, или ни го враќа здравјето, или ни ја враќа надежта, или ни ја дава силата одозгора која на сите ни е потребна за да се соочиме со нашите искушенија.
Токму затоа, како што велат Светите Отци, најголемиот Божји дар за светот е токму ова – Владичицата Богородица.
Бидејќи, навистина, како вистинска Мајка, таа доаѓа и се вселува во нашето срце, доаѓа и се вселува во нашето битие, во нашата душа, ја освојува и тогаш ние го обожуваме нејзиниот Син.
Пресвета Богородица, Мајката Божја, секогаш е со Божјиот народ и го утешува и зајакнува. Тоа се докажува кога доаѓаме пред неа, кога коленичиме пред нејзиниот пречесен лик и ѝ повикуваме и ја кажуваме нашата болка, а таа, на чудесен начин, ни дава радост.
А таа радост не е психолошка состојба, како што мислат некои, туку радоста е плод на Светиот Дух, даден од Небото.
Ние овде, во нашиот манастир, имаме седум чудотворни икони на Пресвета Богородица и сите тие се поврзани со чудотворни настани, кои самата таа дозволила да бидат откриени за помош и поткрепа на монасите и верниците и кои се запишани во историјата на манастирот.
Овде се чува и единствениот личен предмет од нејзиниот земен живот – нејзиниот Свет Појас. И оваа света реликвија е поврзана со многу чудотворни интервенции на Пресвета Богородица во животот на луѓето, кои исто така се запишани.
Пресвета Богородица го прави своето присуство почувствувано во животот на монасите на различни начини, а ние ја прославуваме и ѝ служиме.
Свети Григориј Палама вели дека ‘не само кога човек ја повикува Пресвета Богородица, туку и само кога ќе се сети на неа, во себе стекнува сила, власт и духовна тежина’.
Пресвета Богородица е прибежиште на христијаните и се молам нејзината Благодат да нè покрива сите.“
Објавено во весникот „Параполитика“.
