Стрмни карпи, метални синџири за искачување, дрвени скали над бездната и импровизирани макара-системи со кои се пренесува храна до монашките ќелии. Таква е Каруљја – едно од најизолираните и најтешко пристапни подрачја на Света Гора, каде и денес живеат пустиници посветени на молитвата и подвижничкиот живот.
Каруљја се наоѓа на југозападната страна на атонскиот полуостров и административно припаѓа на манастирот Велика Лавра. Името го добила по макарите – „карули“ – кои со векови се користеле за подигнување храна и други неопходни работи до ќелиите изградени високо во карпите. Според светогорските преданија, во минатото со нив понекогаш биле подигнувани дури и луѓе.
Пределот е суров и негостопримлив. Патеките минуваат над стрмнини и карпи, а на одредени места движењето е можно само со помош на синџири и јажиња. Под нив се протега морето, а еден погрешен чекор може да има трагични последици.
Денес во Каруљја живеат околу десетина пустиници. Тројца од нив се Грци, а останатите се Срби, Руси и Романци. Пештерите во кои некогаш живееле старите подвижници постепено биле заменети со едноставни ќелии и импровизирани засолништа изградени од камен, лим, дрво и цемент – со она што им било достапно на монасите.
До Каруљја се стигнува преку јужниот дел на Света Гора, минувајќи покрај скитовите и монашките населби Мала Света Ана и Катунакија. Во Катунакија се наоѓаат повеќе од дваесет испосници, а областа е поврзана и со свети Даниил Катунакиски.
Еден од монасите што живеат во овој дел на Света Гора е отец Пантелејмон, кој дошол на Атос во 1989 година. Како млад првпат ја посетил Света Гора уште како средношколец, а по завршувањето на воениот рок решил трајно да се посвети на монашкиот живот.
Тој раскажува дека неговиот духовник го испратил кај свети Пајсиј Светогорец за совет каде да се насели. По советот што го добил, ги средил своите световни обврски и заминал во Катунакија, каде 25 години живеел покрај својот старец.
Како и многу други пустиници, отец Пантелејмон живее од ракотворби. Неговото послушание е изработка на бројаници, додека меѓу монасите во Атонската пустина особено е развиен и иконописот.
Тој сведочи и за промените што ги видел на Света Гора низ годините.
Кога првпат пристигнал, вели, во манастирите речиси и да немало генератори, автомобили и електрично осветлување, а голем дел од работата се извршувала рачно и пеш. Во Карулија, сепак, начинот на живот и денес во голема мера останал непроменет.
Меѓу пустиниците е и рускиот монах отец Димитриј, кој на Света Гора дошол во 2010 година. Неговото живеалиште располага со мал соларен систем и неколку батерии, кои му овозможуваат да користи мало фрижидерче.
Неговата исхрана е крајно едноставна – сушени смокви, овошје, маслинки и по некоја конзерва. Во ќелијата има само најнеопходни предмети, алати и икони, додека на ѕидот стојат и табли со грчки зборови преведени на руски.
Во близина се наоѓа и малиот храм „Свети Георгиј“, чија надворешност е скромна, со лимена покривка и натпис со годината 1811. Внатрешноста е едноставна – бели ѕидови, иконостас и иконата на светителот.
Каруљја е место во кое секојдневието е сведено на минимум. Нема удобности, нема лесен пристап, а и најобичните работи бараат труд и претпазливост.
Токму во такви услови пустиниците го избираат животот во осаменост, молитва и подвиг, далеку од световната врева.
За посетителите патувањето низ Каруљја може да биде опасно и физички исцрпувачко, но за монасите кои со години живеат на стрмните карпи тоа е нивниот секојдневен пат – живот посветен на смирението и духовната потрага по Бога.
RwZG9mAWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMXAxVFc1bDJFN2M3VE
tGZG5zcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeMi6yiHOWhJH
2fXktRnRMrIWlJBNoacKKtdMWEQuZEmRcQwobFYqB313DccE_aem_j7SBv_U3GK-cvZ08vzurZA#Echobox=1786620443
