Еден ден, на празникот на Светите Апостоли, отец Ефрем дојде од Катунакија за да служи Божествена Литургија за нас. Старец Јосиф ми даде послушание да зготвам добар ручек, бидејќи отец Ефрем беше многу слаб и речиси на работ од туберкулоза.
Побрзав да послушам, а додека готвев, Старецот застана над мене и ми рече:
– Не знаеш да готвиш, се плашиш… Вака ли се готви? И сакаш и свештеникот да го јаде тоа?
Штом завршив, дојде до малата колиба што ја имавме за готвење и ми рече:
– Ајде, донеси го брзо!
Ја земав храната и му ја дадов на свештеникот.
– Тргни ми се од пред очи! Исчезни! Да не те гледаат очите мои! Брзо, затвори се во ќелијата!
– Да е благословено – реков.
Го примив благословот од Старецот и отидов во мојата ќелија, која беше веднаш до неа. И веднаш штом зачекорив внатре, Божјата благодат дојде заедно со благословот на Старецот! Доживеав таква Божја посета што моите телесни очи едвај можеа да ги издржат Светите Апостоли. Толкава благодат! Толкав благослов!
Рај во срцето! Солзите ми течеа како река – не затоа што Старецот ме искара, туку затоа што не можев да ја задржам радоста и божественото опивање од присуството на Светите Апостоли.
Беше нивен празник, а бидејќи Светите Апостоли беа навредувани заради Христа, исмејувани и камшикувани од книжниците и фарисеите, Христос, гледајќи ја мојата ништожна борба, ја испрати Својата благодат…
Не знаев каде сум. Паднав и плачев од големото блаженство што го чувствуваше мојата душа!
И си реков: „Какво добро ми направи Старецот!“
Старецот, и покрај мојата телесна слабост, реши да ме направи готвач за братството. Еден ден, без многу објаснување, дојде и ми рече:
– Мали.
– Благослови!
– Готви.
– Каде да готвам?
– Надвор.
Си помислив: „Надвор? Каде надвор?“ Немаше ни кујна. Требаше да собирам гранки, да запалам оган за да готвам. А што ќе зготвам, кога не знам ни да готвам? Ме нападнаа помисли: „Каде ќе готвиш сега? Каде ќе ги миеш садовите, кога нема место?“ А отците работеа, носеа товар, се заморуваа, огладнуваа – што ќе јадат?
Местото беше на отворено, а ветрот дуваше. Но каков ветер! Помагај, Мајко Божја! Слаб каков што бев, ветерот можеше да ме крене и да ме фрли во бездната. И кога ќе почнеше, морав да ги соберам сите добри помисли на трпение, зашто веднаш започнуваше духовна борба.
Злиот дух на роптањето и богохулењето постојано беше до мене и, кога трпението ми беше на раб да се скрши, ми шепотеше: „Каков е тоа Бог на љубовта, кој те мачи со вакви бесни ветрови?“ А јас одговарав: „Молчи, воопшто не зборувај!“
Подоцна направивме мала колиба од гранки, како „кујна“. Но силниот ветер ја однесе целата, како змеј!
Ставив камења околу оган и котел врз нив, и штом ќе дувнеше ветерот, капаците паѓаа, котелот се превртуваше и сè се тркалаше надолу по ридот…
А Старецот викаше:
– Збунет! Еј, мали, си ги загуби работите! Трчај и најди ги!
Каде да ги најдам? Тие веќе беа далеку, а јас трчав надолу по дожд, лапавица и студ, да ги собирам тенџерињата и капаците. О, Боже мој! Дури и во зима готвевме надвор од келијата на Старецот, а јадевме внатре.
По јадењето, морав да ги мијам лимените садови – надвор, секако. Зима, студ, дожд, снег – сè се миеше надвор. Болен, настинат, излегував на карпите на ладно да мијам садови. Имавме скршена стомна со дупка во која ставивме црево, водата беше таа што се собираше на карпата – со неа ги миевме садовите…
Рацете ни беа смрзнати, бидејќи немавме каде да се стоплиме. Приборот со кој јадевме не го миевме…
Кога ќе завршевме со јадењето, само ги бришевме вилушките и лажиците со крпа и ги виткавме. Но бидејќи и крпите не ги миевме, малку по малку стануваа тврди како кожа. Толку беа валкани што, ако ги переше некој, можеше да направи супа од водата.
Старецот имаше и уште една „оригинална“ хигиенска пракса за садовите. Штом ќе завршевме со јадењето, истуравме вода во нив, ги плакневме, а таа вода – каква и да беше – ја пиевме! Така садовите брзо се „миеја“ и не се трошеше многу вода. Така правевме сите. И странците што доаѓаа – исто така…
Малкумина подвижници поминаа низ Света Гора во 20. век со толкава строгост во подвигот и такво созерцание во Бога.
Старец Јосиф беше строг, но и храбар. Непопустлив во послушанието (и во верата), но и исполнет со љубов. Имаше апсолутна вера во Бога и големо расудување…
Извор: од книгата на Старец Ефрем Филотејски
„Мојот живот со Старец Јосиф“
Извор: vimaorthodoxias.gr
