Старец Емилијан Симонопетрит вели: Во нашиот живот постојано се случуваат неочекувани нешта. Тие се спротивни на нашата волја и на нашите желби, па затоа ни изгледаат како нешто неочекувано, но во суштина не се.
Постојано ни се случуваат вакви нешта.
Доаѓаш во манастир за да најдеш духовен живот, а наидуваш на луѓе што не се такви какви што си очекувал.
Тоа ти изгледа како нешто неочекувано.
Бараш келија на страна од манастирот каде што нема влага, ја добиваш, но откриваш дека морето ти предизвикува алергија и не можеш да се радуваш ни дење ни ноќе.
И тоа ти изгледа како нешто неочекувано.
Веднаш се јавува помислата: стани и замини.
И тоа го доживуваш како нешто неочекувано.
Му пристапуваш на човек мислејќи дека е добар, а откриваш дека не е таков.
Повторно – неочекувано.
Постојано се појавуваат вакви нешта пред нас, затоа што имаме своја волја и свои желби.
Но токму затоа што се спротивни на нив, ние ги доживуваме како неочекувани, иако во суштина не се.
Човекот што Го љуби Бога очекува сè и секогаш вели: „Нека биде волјата Твоја“.
Ќе дојде дожд, бура, град, гром?
„Нека е благословено името Господово.“
Бидејќи сето тоа ѝ противречи на нашата телесна природа, ние го гледаме како нешто неочекувано.
Затоа, за да не се вознемируваш и да не се нажалостуваш секојпат, за да не се грижиш и да не се оптоваруваш, научи да го очекуваш сето тоа и да поднесуваш сè што доаѓа.
Секогаш вели: добредојде болест, добредојде неуспех, добредојде страдање.
Тоа ја раѓа кротоста, без која нема духовен живот.
