Во својата дневна духовна размисла, сестра Васа ја поставува едноставната, но провокативна тема – дали ние, православните, сме подготвени да се погледнеме себеси со искрена самокритичност.
Поводот е евангелскиот одломок (Лука 4:24–28), каде Христос ги прекорува Своите сограѓани, потсетувајќи дека пророците Илија и Елисеј не им помогнале на Израилците, туку на странци – на вдовицата од Сарепта и на Нааман Сириецот. Овој збор на вистината предизвикува гнев кај слушателите: тие сакаат да Го исфрлат од градот и да Го убијат. Но Христос, како што вели Евангелието, „помина низ нив и си отиде“, бидејќи не било Неговото време да пострада.
Сестра Васа во ова гледа предупредување и за нашето време. Таа потсетува дека и ние денес често се браниме од вистината. Лесно ја критикуваме државата, политиката или светот, но ретко се осмелуваме да ја преиспитаме историјата и сегашноста на сопствената Црква. „Се нарекуваме ‘православни’ – оние што имаат ‘право мислење’ и ‘право богослужење’ – и тоа често го сфаќаме како непогрешливост,“ пишува таа.
Но токму Христос, додава сестра Васа, нè учи дека вистинската духовност бара смирение и реализам – способност да се видиме себеси без страв. Како што Господ го прекорува Својот народ не за да го понижи, туку за да го исцели, така и ние треба со љубов да ја гледаме Црквата, признавајќи дека нејзината светост не се темели на нејзината безгрешност, туку на Божјата милост.
„Господи,“ завршува таа, „помогни ни да не се плашиме да се видиме себеси онака како што Ти нè гледаш – со нашите доблести и со нашите слабости – со оној благ и реален поглед што се нарекува смирение.“
Размисла на монахиња Васа
Извор: Coffee with Sister Vassa (www.coffeewithsistervassa.com)
