Старец Јосиф Исихаст, просветлен монах и носител на исихастичката традиција, со длабоко смирение ја препознавал духовната власт на Вселенската Патријаршија како чувар на единството и канонскиот поредок во Православието. Во своето видение тој видел дека, иако луѓето во Црквата можат да се расправаат, да имаат различни мислења и дури да грешат во административни или календарски прашања, благодатта Божја не ја напушта Црквата.
Тој поучувал дека суштината на спасението не е во човечката совршеност, туку во заедништвото со Телото Христово, чиј првопрестолен престол е Вселенската Патријаршија. Со своето враќање под нејзиниот омофор, Старецот сведочел дека вистинското послушание е поголемо од ревноста, а единството со Мајката Црква е печат на вистинското православие и светост.
Автентичен текст од книгата:
„Во време на молитвата тој видел прекрасна, целата со светлина опфатена Црква. Од неа излегувале разни луѓе. Во дворот тие се карале и викале еден на друг.
– Јас сум во право! – викал еден.
– А јас сум поправ од тебе! – викал друг.
– Ние сме Црква! – викал трет.
И Старецот ни објасни:
Тоа покажува дека, иако луѓето се навредувале, тие припаѓаат на една Црква. Кај нив е една верата, кај нив е благодатта. Но кај нив нема слободен дух и светост. Затоа тие се навредуваат.
Црквата може да направи било каква грешка: промена на календар, и околу нешто друго може да згреши, – но сите можат да се спасат. Односно, освен догматски, се случуваат и други разлики.
А ние сега се навредуваме, бидејќи во нас ги нема просветлението и светоста на големите отци. Затоа, ние не покажуваме снисходение. Светите отци, сепак, пројавувале снисходение – на некое време, во зависност од дадениот случај, – а потоа повторно се враќале кон строго зачувување на канонскиот ред.“
Извор:
Ефрем Филотејски, „Мојот живот со Старец Јосиф Исихаст“, издание на манастирот Фи
