На денешен ден, 9 мај 2022 година, се запиша еден од најпресвртните и најблагодатни моменти во поновата историја на Македонската Православна Црква – Охридска Архиепископија, ден кој со сила и јасност ја означи нејзиниот премин од раскол кон единство, од осаменост кон соборност, од долготрајната црковна изолација кон полнотата на евхаристиското општење со целиот православен свет. Светиот и Свештен Синод на Вселенската Патријаршија, возглавен од Неговата Сесветост, Вселенскиот Патријарх г. г. Вартоломеј, по соборно и молитвено расудување, со одлука која носи тежина на вселенски црковен чин, ја прими Охридската Архиепископија во канонско и евхаристиско единство со едната, света, соборна и апостолска Црква, лекувајќи ја така раната на повеќедеценискиот раскол меѓу МПЦ-ОА и Српската Православна Црква.
Со овој благословен акт беше призната каноничноста на јерархијата предводена од Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и македонски г. г. Стефан, а на Охридската Архиепископија – древната катедра на Светите Климент и Наум Охридски, и на соборот угодници Божји од македонската земја – ѝ беше вратено достоинството на жива и полноправна членка во соборот на помесните православни Цркви. Со тоа се запечати крајот на една повеќе од половина век долга изолација, во која верниот народ Божји, свештенството и архиерејството на нашата Црква го носеа крстот на лишеноста од видливо општење со Мајката Црква.
Во историското соопштение на Вселенската Патријаршија беше наведено дека со овој чин се „лекува раната на расколот“ и се воспоставува единство со верниот народ и свештенството на нашата Црква. Одлуката, донесена од првопрестолната Мајка Црква во Константинопол како чувар на канонското единство на Православието, беше прифатена и призната од целиот православен свет — сите помесни автокефални Цркви ја видоа како лек, а не како поделба, како собирање, а не како растурање, како исполнување на молитвата Господова „сите да бидат едно“ (Јн. 17, 21).
МПЦ-ОА тогаш објави:
„Нашата Македонска Православна Црква не е повеќе во шизма и раскол, туку во канонско и евхаристиско единство со првопрестолната Мајка Црква во Константинопол, а преку неа и со сите помесни православни цркви во светот.“
Значајноста на овој ден далеку ги надминува границите на еден административно-канонски чин. Тој претставува воскреснување на едно еклисиолошко достоинство, длабоко закопано под товарот на децениите, и враќање на македонскиот православен народ во онаа литургиска полнота во која евхаристиската Чаша во Охрид, во Скопје и во секој македонски храм повторно е една и иста Чаша со Чашата во Цариград, во Ерусалим, во Антиохија, во Александрија, во сите древни и новоформирани помесни Цркви. Тоа е ден во кој историјата на Охридската Архиепископија – наследничка на древната Јустинијана Прима и на просветителското дело на светите Седмочисленици – повторно беше препозната од сите како жива и непрекината.
Ден кој останува запишан со златни букви во поновата историја на нашата света Црква – ден на лекувањето, на соборното признание и на вистинското враќање дома.
