ЕРУСАЛИМ – Христијанското присуство во Светата Земја, кое опстојува два милениума, денес се наоѓа пред најтешкиот историски тест. Бенедиктинскиот игумен Никодемус Шнабел, настојател на Опатијата на гората Сион, упати драматично предупредување: христијаните во регионот се сведени на помалку од два процента, што се заканува Светата Земја да се претвори во еден вид „христијански Дизниленд“.
Според Шнабел, постои реална опасност светите места да останат само добро сочувани камени споменици и туристички симболи. „Светите места, монасите и свештениците ќе останат, но ќе исчезнат христијанските семејства, младите и обичниот секојдневен живот,“ нагласува тој, објаснувајќи дека без локалните верници – кои тој ги нарекува „живи камења“ – регионот ќе го изгуби својот духовен идентитет.
Економски колапс и „невидлив“ притисок Кризата е длабоко вкоренета во економската несигурност. Околу 60% од локалните христијани егзистираат од верскиот туризам и поклоништвата. По пандемијата, а сега и под ударот на војната, овој прилив е речиси целосно прекинат. Очајни поради недостигот на работни места и домување, младите христијани масовно го напуштаат регионот, не гледајќи иднина во своите родни места како Назарет, Витлеем и Ерусалим.
Покрај економијата, заедницата се соочува и со растечко непријателство. Извештаите за 2024 и 2025 година бележат пораст на вандализмот, вербалните навреди и нападите врз црковни имоти од страна на радикални групи. Овие инциденти, иако честопати третирани како изолирани, создаваат кумулативен ефект на страв и чувство дека христијаните стануваат непожелни во сопствениот дом.
Кој останува во Светата Земја? Игуменот Шнабел посочува дека денешната христијанска заедница е фрагментирана на три групи:
- Автохтоните палестински христијани кои со векови ги чуваат обичаите;
- Хебрејскојазичните католици кои се интегрирани во израелското општество;
- Големиот број мигранти од Азија и Африка, кои иако се најбројни, се соочуваат со екстремно тешки правни и социјални услови.
„Молете се да има иднина за христијаните овде,“ порача игуменот, потсетувајќи дека без живата заедница, Ерусалим ќе престане да биде срцето на верата и ќе стане само празна меморија. Неговата порака е јасен повик за итна меѓународна поддршка, не за реставрација на каменот, туку за заштита на луѓето кои му даваат живот на тој камен.
