Ние луѓето често се прашуваме зошто ни се случува толку многу страдање во животот, зошто постојано треба да носиме крстови. И тоа „зошто“ го упатуваме кон Бога со жалба, а многупати и со горчливо негодување. Но забораваме дека го прашуваме Бог кој самиот се наоѓа прикован на Крст – Крст кој ние Му го подготвивме. Всушност, не ние, туку Тој би требало да нѐ праша како успеавме да Му го принесеме најлошото што можевме – горчлив крст на Царот на славата (Недела на Крстопоклонението).
Исто така забораваме една многу важна поука на светите Отци. Која е таа поука? Да ги сметаме нашите гревови како причина за злото што нѐ снаоѓа. Отците нѐ потсетуваат дека за нашите крстови не се виновни другите луѓе, ниту пак Бог, туку ние самите ги создадовме со начинот на кој живееме.
Авва Доротеј вели:
„Што и да ни се случи лошо, се случува поради нашите гревови.“
Во истиот дух зборува и авва Сисој:
Човекот, кога ќе се соочи со искушение или страдање, треба да каже:
„Поради моите гревови ми се случи ова.“
Навистина, продолжува авва Доротеј, сѐ што трпиме го трпиме поради нашите гревови.
Секако, страдаат и светителите. И тие носат крстови – често поголеми од нашите – па дури и трпат мачеништва и сурови страдања. Но тоа им се случува за испитување. Тие страдаат или за слава на Божјото име, или за да се открие нивната добродетел и преку неа да се ползуваат многу луѓе, или за да добијат уште поголема награда од Бога.
Но ние, кои секојдневно грешиме и најчесто се обидуваме да ги задоволиме нашите страсти, можеме ли да тврдиме нешто слично за себе? Се разбира дека не.
За нас е природно да имаме крстови, бидејќи грешиме. Но ако духовно напредуваме, нашите крстови ќе ни изгледаат полесни. Колку повеќе човек напредува во светоста, толку неговата душа станува посилна и подобро го носи својот крст.
Ако на силно животно му ставите тежок товар, тоа лесно го носи. Дури и ако се сопне, веднаш станува и речиси не чувствува дека паднало. Но едно изнемоштено животно се крши и под најмал товар. Ако падне, му треба голема помош за да стане.
Истото се случува и со душата.
Гревот го прави човекот изнемоштен и ја разјадува неговата сила. Тогаш секоја тешкотија му изгледа неподнослива. Но кога човек напредува на духовниот пат кон Бога, постепено станува посилен и сѐ полесно ги поднесува работите што порано му изгледале неподносливи.
Гревот ни ги товари крстовите, затоа што нѐ оддалечува од Бога. Но кога човек оди во спротивната насока – кога Му се приближува на Бога – сите свои товари ги носи многу полесно.
Автор:о. Димитриос Бокос
Извор: orthodoxianewsagency.gr
