Во вторник, 24 февруари, се навршија четири години од почетокот на целосната руска воена агресија врз Украина.
По тој повод, напладне во Успенската катедрала (Соборниот храм на Успението на Пресвета Богородица) во Хелсинки беше отслужена двојазична мировна молитва на украински и фински јазик. Богослужбата ја предводеа свештениците од парохијата, заедно со архимандритот Лаврентиј, гостин-свештеник од Православната Црква на Украина, во присуство на Архиепископот на Хелсинки и цела Финска, Илија. Молитвата беше пренесувана во живо преку YouTube каналот на Православната парохија во Хелсинки, а напладне заѕвонија и ѕвоната на катедралата како повик за мир.
Во своето обраќање, Архиепископот Илија говореше за тежината на четиригодишната војна. „Се сеќавам на тоа утро. Мојата прва мисла не беше геополитичка анализа, туку зборовите од Псалмот: ‘Господи, до кога?’“, рече тој, додавајќи дека тоа прашање одекнува „по улиците на Киев, во подрумите на Харков, во гробовите на Мариупол, во тишината на Буча, на мостовите во Ирпин, во масовните гробници во Изјум, во тлеечките урнатини на Бахмут, во празните дворови на Авдивка и во домовите на Херсон потопени под поплавите. Одекнува во црквите со разрушени куполи и во домовите што денес се само спомен.“
Архиепископот истакна дека војната никогаш не решила ништо. „Тоа е лудило што ги храни трговците со смрт и остава зад себе само сирачиња, вдовици и урнатини. Со воениот буџет на еден единствен ден може да се нахранат милиони. И сепак, се избира смртта.“
Повикувајќи се на православното учење за човекот како жива икона Божја, тој рече: „Секој човек е жива икона на Бога – не слика насликана на дрво или злато, туку лик на Создателот запишан во плот и крв. Кога бомба ќе раскине човечко тело, се уништува икона Божја. Кога дете ќе биде одземено од својот дом, ликот Божји се протерува во егзил. Кога воен заробеник исчезнува во мачилиште, се сквернави икона Божја.“
Потсетувајќи на иконоборството во Византија, Архиепископот нагласи дека „иконоборството на нашето време е уште посурово, затоа што уништува живи икони што никогаш повеќе не можат да бидат повторно насликани“.
Тој беше јасен во ставот за одговорноста на Црквата: „Црква што молчи пред неправдата престанала да биде Црква.“ И додаде: „Ние не сме неутрални. Стоиме покрај оние што страдаат. Стоиме покрај Украина.“
Во завршницата од своето слово, Архиепископот упати порака на надеж: „Семето на мирот секогаш раѓа плод – понекогаш дури по многу генерации, долго откако рацете на сејачот ќе се смират. Но секогаш раѓа. Тоа е нашата надеж, и таа надеж ниту една темнина не може да ја изгасне.“
Тој го заврши говорот со зборовите: „Бог да ја благослови многустрадалната Украина!“
Истото попладне, на Плоштадот Сенат во Хелсинки се одржа настан под наслов „Светлина за Украина“, кој оваа година особено беше посветен на украинските деца незаконски депортирани од Русија. Настанот беше организиран од Украинската асоцијација во Финска, здружението Mothersforpeace, како и од Црквата во Хелсинки, во соработка со Градот Хелсинки, Универзитетот во Хелсинки, Владината канцеларија и Амбасадата на Украина. Архиепископот Илија присуствуваше и на повеќејазична екуменска молитва во Лутеранската катедрала во Хелсинки.
Во рамките на проектот „Заедно во една Црква“, координиран од Filantropia, украинската служба во Православната Црква на Финска повторно добива поддршка од Украина. Архимандритот Лаврентиј престојува во Финска од 13 февруари до 8 март, додека свештеникот Михаило ќе пристигне од средината на март до почетокот на април, со посети во сите епархии во земјата.
Епископите на Православната Црква на Финска беа меѓу првите кои едногласно ја осудија руската воена агресија уште во 2022 година.
Извор: orthodoxtimes.com
