Великиот пост – најпокајниот и најдлабоко духовен период во годината – го достигнува својот врв во Великата седмица, неделата на Христовите страдања, која завршува со светлото Воскресение на празникот Велигден.
Како што учи свети Јован Златоуст, оваа седмица се нарекува „велика“ не поради времетраењето, туку поради големите и неискажливи дарови што му се дадени на човештвото – победата над смртта, уништувањето на гревот и помирувањето со Бога.
Верниците се повикани духовно да го следат Христос како Небесен Жених, да „сопатуваат“ со Него, да се распнат за страстите на овој свет, за да станат причасници на Неговото Воскресение.
Литургискиот ритам на Големата седмица
Црквата установила богослужбениот ден да започнува од претходната вечер, за да им се овозможи на верниците да учествуваат во богослужбите.
Првите четири дена – Последование на Женихот
Овие денови служат како духовна подготовка и се познати како „Последование на Женихот“.
- Велики понеделник: Спомен на праведниот Јосиф и на неплодната смоква – симбол на душата без добродетели.
- Велики вторник: Параболите за десетте девојки и за талантите – повик на будност и духовен труд.
- Велика среда: Покајанието на грешната жена и прочуената химна на монахињата Касијана.
- Велики четврток: Четири клучни настани – миењето на нозете, Тајната вечера, молитвата во Гетсиманија и предавството на Јуда.
Велики петок – врв на страдањата
На овој ден се доживуваат Христовите страдања: понижувањата, страдањата, распнувањето и смртта. Се служи „Последование на Светите и спасителни Страданија Христови“, а вечерта се пее опелото Христово и се изнесува Плаштаницата.
Велика сабота – тишина и надеж
Се одбележува погребението на Христос и Неговото слегување во адот, каде што им проповеда на починатите. Утрото се служи т.н. „Прво Воскресение“, како навестување на победата над смртта.
Велигден – победата на животот
На полноќ се прославува Воскресението Христово – конечната победа над смртта и почетокот на новиот живот за целото создание.
Страсната седмица не е само сеќавање на настаните, туку повик на лична преобразба – од страдање кон воскресение, од темнина кон светлина.
