Меѓународната мрежа Miracle Ribbon претставува жива заедница на луѓе кои споделуваат вистински сведоштва за чудесната промисла на Пресвета Богородица и на Светителите.
Целта на организацијата е да ја зајакне верата, да понуди надеж и да ги истакне современите чуда поврзани со Светиот Појас, и не само со него, потсетувајќи дека мајчинската љубов на Богородица останува жива и присутна во животот на сите верни.
Во тој контекст, една приказна исполнета со длабока трогателност и вера доаѓа како светлина во мигови на човечка безизлезност и искушение. Тоа е приказната на една мајка која, во моментот кога сè укажувало дека ќе го изгуби своето дете, нашла сила таму каде што медицината веќе не можела да понуди никаква надеж.
Приказна што нè потсетува дека, дури и кога сè изгледа загубено, молитвата и довербата во Бога можат да отворат патишта што ја надминуваат секоја човечка логика. Светиот кивот – Светиот Појас – за неа и за нејзиниот сопруг станал симбол на вера и заштита.
Госпоѓа Катерина, во четвртиот месец од бременоста, отишла на редовниот голем ултразвучен преглед. Без никакви симптоми, без болка, без предупредување, од лекарите слушнала дека се соочува со заканувачко предвремено породување. Прогнозата бил немилосрдна: од пет часа до пет дена ќе го изгуби детето. Ниту една клиника и ниту еден лекар не сакале да го преземат случајот, бидејќи се сметало за сигурно дека бременоста ќе запре.
На крајот била итно примена на акушерска интензивна нега во болницата „Ипократио“.
Лекарите постојано ѝ го повторувале на Катерина мрачниот исход: „Од час во час ќе абортираш…“. Проширувањето напредувало, плодот тежел само 200 грама и медицинското искуство не оставаше простор за оптимизам.
И сепак, во тој мрачен момент дошол дар што променил сè. Таму каде што најмалку очекувала, во болницата, нејзиниот сопруг Никитас ѝ донел лента благословена на Светиот Појас. Ѝ рекол: „Ќе ја носиш сè додека не родиш.“ Катерина ја ставила со побожност и не се одделила од неа цели пет месеци. Непрестајно се молела, со непоколеблива вера дека Богородица ќе ѝ помогне.
Лекарите, некои со почит, а други со скепса, следеле развој што не можеле да го објаснат. Проширувањето се стабилизирало, бременоста продолжила спротивно на секоја прогноза и детето останало живо до моментот на раѓањето. Пет месеци на интензивна нега, пет месеци агонија и молитва, сè додека не случило чудото: дете кое, според самите лекари, претставува единствен случај во медицинската литература и веќе се изучува како академски пример.
Приказната на Катерина и Никитас не е само трогателно сведоштво. Таа е потсетник дека Пресвета Богородица никогаш не ги напушта оние што со вера ја повикуваат. Таа е сведоштво дека, кога човечката логика замолчува, Божјата благодат може силно да проговори. Кога имаш доверба во Неговата промисла, сè е можно.
