Неговата Сесветост, Вселенскиот Патријарх Вартоломеј, во последно време говореше со просветлена мудрост и длабока благодарност кон Бога за Вселенската Патријаршија и нејзината клучна улога во Божјата Света Црква.
Кога во мај 2025 година Лав XIV стана папа на Рим, еден од грчките православни достоинственици присутни на свеченоста забележал за величественоста на Ватикан, велејќи дека тоа му предизвикува радост „зашто го потсетува на нашето мало сокаче во Фанар“. На тоа, Неговата Сесветост одговори:
„Ви го носам благословот на Мајката Црква — нашата Патријаршија — која, по Божја милост, стои цврсто и непоколебливо на своето вековно место… Го следиме Христовиот пат, на смирениот и едноставен Богочовек. Не сме вознемирени, ниту завидуваме или копнееме по величието на Ватикан или други центри и градови. Го доживеав тоа во Рим за време на моите три години постдипломски студии таму, но никогаш не почувствував комплекс на пониженост.“
Патријархот додаде: „Му благодариме на Бога за тоа што сме и за тоа што го имаме, и заедно ќе продолжиме по патот на нашите традиции и идеалите на нашиот род и нашата нација.“
Иако Вселенската Патријаршија нема земска величина, „кои сме ние“ и „што имаме“ е навистина големо. Патријархот посочи дека таа „останува усогласена со бурните бранови на историјата, умешна во сведочењето и запишувањето на човековите напори низ различни епохи, и во нивното соодветно надминување“.
Во секој век, Вселенската Патријаршија им се обраќала на луѓето во нивните менливи околности и ги потсетувала на вечните вистини на Светата Православна Вера. Затоа, Патријархот истакна: „Црквата е светилник на духовната култура и драгоцените вредности што го сочинуваат нашиот идентитет. Невозможно е да се разбере нашиот идентитет без упатување на Православието и неговата историја; ниту да ја замислиме нашата иднина без решителното присуство на неговата традиција и зачувувањето на неговите вредности. Ако се отсечеме од нашите духовни корени, нема да опстанеме.“
Со тоа што ги образложува и жртвено ги чува овие духовни корени, Вселенската Патријаршија „оставила белег врз цивилизацијата и, по милоста на Сесилениот Бог, Пресвета Богородица и сите Светии, ќе продолжи да сведочи за благодатта што ни е дадена и за надежта што живее во нас, дури и во времињата што доаѓаат.“
На друга прилика, Патријархот објасни дека ова сведоштво е дел од Господовата промисла за Неговата Света Црква: „Господ, вознесувајќи се на небото, не го остави светот сирак. Тој Самиот е и ќе биде со нас до крајот на времето, и го испрати Светиот Дух да остане во Неговата Црква и да ја води во сета вистина.“
Со посебна грижа за страдалната грчка православна заедница во Константинопол, Патријархот рече дека со „сигурноста дека не сме сами, туку дека Оној што се вознесе во слава од нас на небото секогаш останува со нас, ние ја продолжуваме борбата на нашиот живот како грчки православни христијани на Константинопол, со храброст, со љубов кон сите, со надеж за подобро утре и со благодарност кон Бога за сè што ни дарувал, дури и за можното страдање и маки на животот.“
Потсетувајќи на зборовите на Свети апостол Павле: „Сметам дека страдањата од сегашното време не се достојни за споредба со славата што ќе ни се открие“ (Римјаните 8:18), Патријархот нагласи дека страдањата треба да се гледаат низ светлината на Воскресението Христово. „Во нашата Традиција,“ рече тој, „Пасха не е единствениот ‘избран и свет ден’. Целиот живот на Црквата е Пасха. Воскресението е ‘славата на Црквата’ и ‘ризница на Царството’. Воскресението е целата вера, етос и култура на Православието. Секоја Божествена Литургија е Пасха. Воскресението е секоја смирена капела, секој храм. Светиите и Мачениците, светите икони што ги почитуваме, секое дело на љубов и милосрдие: сето тоа зрачи со мирисот на Воскресението. Животот на верните е секојдневна Пасха. Ние го знаеме значењето на Воскресението затоа што го знаеме значењето на Крстот. Ние сме Црква на Крстот и Воскресението. Имаме искуство од Крстот и вкус на Воскресението, и затоа громогласно возгласуваме: ‘Ете, преку Крстот радост влезе во целиот свет.’“
Многуте крстови што ги понела и сè уште ги носи Вселенската Патријаршија, а кои и Архонтите на Патријаршијата помагаат да се понесат со своето време, талент и жртви, се само предговор на славното воскресение. Со срце полни со благодарност му даваме слава на Седржителот Бог за неискажливиот дар на Вселенската Патријаршија и за историското, триесет и четиригодишно, светско служење на Неговата Сесветост, Вселенскиот Патријарх Вартоломеј.
Извор: Archons of the Ecumenical Patriarchate
