За стравот, анксиозноста и несигурноста што човекот ги доживува во современата епоха говори Архиепископот на Тирана, Драч и цела Албанија, Јован, Архиепископ на Тирана, Драч и цела Албанија, во интервју за медиумот „Ngjallja“.
Поимот страв Неговото Блаженство го лоцира уште од прогонството на Прародителите. „Стравот, анксиозноста и неизвесноста не се нови. Тие постојат низ целата човечка историја. Често, за да разбереш нешто, треба да појдеш до изворот. Во Светото Писмо, зборот ‘страв’ за првпат се употребува по падот на човекот, кога човекот се исплашил од Божјото присуство. Но човекот е создаден за да ужива во Божјото присуство. Пред човекот да изврши непослушност кон Бога, односно пред да се прекине духовната врска, тогаш се роди стравот“, изјави тој.
Архиепископот на Албанија признава дека луѓето доживеале различни видови страв. Секој, без исклучок, поминал низ периоди на страв, анксиозност и стрес. „Тие се постојани“, вели тој и додава дека постојат разлики меѓу стравот и анксиозноста. „Стравот и анксиозноста често покажуваат слични симптоми, но не се исто нешто“, нагласува.
„Постои и друг вид страв кој не е рационален и е познат како фобија. Луѓето можат да се плашат од летање без конкретна причина. Можат да се плашат од големи или ограничени простори. Можат да се плашат од социјалниот живот. Постојат безброј такви стравови. Додека овие стравови можат да се управуваат и контролираат и можат да бидат нормални, ако се претворат во фобии, тогаш укажуваат на сериозен проблем и можат да доведат до анксиозни нарушувања. Додека анксиозноста, за разлика од стравот, не подразбира непосредна опасност. Тоа е состојба во која човекот се плаши од нешто што можеби се случило во минатото или може да се случи, создавајќи голема вознемиреност. Никој не е исклучен од овие состојби“, наведува во друг дел од интервјуто.
Стравот Божји
„Постои и друг вид страв, стравот Божји, кој во својата подлабока смисла не е страв, туку благоговејност. Затоа се вели дека стравот Божји е почеток на мудроста. Овој вид страв просветлува. Отците од Пустината, учители на духовниот живот и на човечките чувства, постојано го повторуваат следново: ‘Како што светилка осветлува темна просторија, така и стравот Божји ја осветлува душата и срцето на човекот и, осветлувајќи ги, ги растерува стравовите’“, истакнува тој за поимот страв Божји.
Во однос на справувањето со овие состојби, Архиепископот на Албанија нагласува дека не постои еден конкретен рецепт за исцеление, бидејќи секој човек е различен. „Не може да постои една единствена рецепта за секој човек, затоа што сè зависи од степенот во кој се појавуваат овие состојби. Она што произлегува од длабоката духовна традиција на Црквата го покажува следното: колку повеќе Му се приближуваме на Бога, толку повеќе тие се повлекуваат. Колку повеќе се просветлуваме, толку повеќе се намалуваат. Зашто стравот произлегува од напуштеноста. Некој што мисли дека е сам чувствува страв, анксиозност и неизвесност. Исто така, внатрешната празнина, кога животот нема цел, носи страв и анксиозност“.
Одговорот на Црквата
За тоа како Црквата помага да се надминат овие состојби, Архиепископот меѓу другото вели: „Искуството во Црквата е радоста на Воскресението. Всушност, Православната Црква како свој дух ја има радоста на Воскресението. Имајќи ја таа сигурност, ништо друго не може да нè доведе до очај. Дури и ако очајот нè зафати за миг, можеме да го соочиме и да го надминеме… Црквата му помага на човекот да изгради духовен живот. Една од најголемите несреќи на современиот живот е недостатокот на духовен живот. Ова е причината поради која толку многу се зголемени очајот, анксиозноста и стресот“.
Исповед
Голема помош што ја нуди Црквата во соочувањето со различните психички и други предизвици е Светата Тајна Исповед. „Исповедта е длабока духовна терапија. Современата психотерапија, на некој начин, ги има своите корени во оваа потреба за изразување и ослободување. Но исповед без присуството на Бога останува нецелосна. Кога исповедта станува тајна, таа носи целосно ослободување“, нагласува Неговото Блаженство.
Надеж
На прашањето дали постои надеж во оваа состојба, г.г. Јован одговара: „Нема сомнение дека постои надеж. Додека човек живее, мора да ја чува надежта. Сигурноста дека Бог е близу до нас ја храни таа надеж. Често бараме вода на места каде што нема извор. Лишувањето од живот се случува кога се оддалечуваме од неговиот извор. Бог вели: ‘Јас сум животот’. Без Него, животот пресушува. Од Светиот Дух тече живата вода што ја гаси жедта… Надежта е секогаш отворена. До последниот миг постои можност за спасение. Бог тропа на вратата на срцето и го очекува нашиот одговор. Недостатокот на духовен живот го суши човекот, додека Божјата наука е исцеление, а не казна“.
„Треба да покажуваме особена љубов и грижа кон оние што страдаат од анксиозност и очај. Прекорот не помага. Топла и сочувствителна средина ги ослободува. Во семејството и во општеството, недостатокот на љубов ја зголемува несигурноста. Колку повеќе љубов има, толку помалку страв ќе има. Љубовта го изгонува стравот“, заклучува во своето интервју.
Извор: orthodoxianewsagency.gr
