Со свеченост во Александрија, во деновите 16 и 17 февруари 2026 година, беше прославен светиот спомен на Светиот славен Великомаченик Теодор Тирон, во чест на кој својот именден го празнува Неговото Блаженство Папата и Патријарх на Александрија и на цела Африка, г.г. Теодор II.
На самиот ден на празникот, Неговото Блаженство началствуваше со Патријаршиската Божествена Литургија во Светата Патријаршиска Манастирска Обител на Свети Сава Осветен во Александрија, во сослужение со Високопреосвештениот Архиепископ Синајски, Фарански и Раитски г. Симеон, игумен на Светата Царска и Автономна Обител на Света Екатерина на Богоодената Гора Синај, како и со митрополитите Ермуполски г. Николај, Мемфиски г. Никодим, Нубиски г. Сава, Пелусијски г. Нарксос и Тамијатски г. Герман, и епископите Константинијански г. Косма, Ипонски г. Стефан и Мареотидски г. Дамаскин. Од олтарот молитвено присуствуваше и Епископот Нитриски г. Никодим.
На Патријаршиската Божествена Литургија присуствуваа Генералниот конзул на Грција во Александрија г. Јоанис Пиргакис, претседателот на Грчката заедница во Александрија г. Андреас Вафијадис, капетанот на Воената морнарица г. Хрисостомос Рангос, претставници на здруженија и локални институции, претставници на арапофонски заедници и бројни верници кои дојдоа да му ги принесат своите честитки на духовниот светилник на Црквата на Апостол Марко.
Долговековната врска меѓу двата црковни института во земјата на Нил
Во своето обраќање кон Архиепископот Синајски, Патријархот ја изрази својата радост за неговото присуство на денот на именденот, нагласувајќи ја историската и духовната врска меѓу Патријаршијата Александриска и Светата Автономна Обител на Света Екатерина на Гора Синај.
Тој се осврна на вековната историја на односите меѓу двата црковни института во Египет, кои, иако биле изложени на испити низ вековите, се утврдиле во мир и канонски поредок, особено по договорот од 1932 година.
Со татковска отвореност го спореди Архиепископот Симеон со „нов Мојсеј“, повикан да го води Синајското братство низ современите предизвици кон пристаништето на благодатта и спасението, нагласувајќи дека Патријаршиската прегратка на Александрија секогаш останува отворена.
Особено трогнат, Патријархот се осврна на својот блаженоупокоен духовен отец, митрополитот од Ламби и Сфакион, Ретимноски Теодор Цедакис (†1996), кој, како што рече, „во мене ја вкорени љубовта кон Светите Места и кон Богоодената Гора Синај“. Тој ги спомена неговите раскажувања од престојот од осумнаесет месеци во манастирот Света Екатерина, каде што во 1973 година бил испратен од Академијата во Атина за проучување на ракопис од XVI век.
Беше направена и посебна благодарност за стабилната и безбедна средина во Египет, каде што православното присуство живее во мир и заштита, со изразена благодарност кон државата за обезбедувањето на верската слобода.
Благодарност за постојаната поддршка кон Синајското братство
Во својот одговор, Архиепископот Симеон му заблагодари на Патријархот за искрената љубов и поддршка, истакнувајќи дека нивната духовна врска започнала во 1990 година и трае речиси четири децении. Тој нагласи дека укажаната чест не е лична, туку претставува признание за вековната историја и духовното предание на Манастирот Света Екатерина.
На крајот, Патријархот му ги подари своите лични патријаршиски панагии како знак на татковска љубов, за да го спомнува во молитвите Патријаршијата Александриска и мисионерското дело во Африка.
Прва официјална посета на Архиепископот Синајски во Патријаршијата Александриска
Прославата заврши во атмосфера на духовна радост и црковно единство, со заедничка молитва за здравје и долгоденствие на Патријархот и за мирен тек на историските духовни институции на Александрија и Синај.
Особено значајно е што ова претставува прва официјална посета на Архиепископот Синајски, Фарански и Раитски г. Симеон во Патријаршиската катедра на Александрија по неговата епископска хиротонија.
Со почит и црковна доследност, тој пристапи да искаже љубов и почит, но и да ги прими патријаршиските благослови, како продолжение на вековната духовна врска меѓу двата историски центри на Православието.
Оваа посета претставува соединување на пустината со мисионерското сведоштво на Африка – потврда дека светите врски остануваат непоколебливи низ времето и искушенијата. Не станува збор само за протоколарен чин, туку за живо сведоштво на духовното единство меѓу Александрија и Света Гора Синај.
Извир: orthodoxianewsagency.gr