Еден млад монах отишол еднаш кај еден мудар Старец и му рекол:
– Старче, зошто Црквата одредила секој ден да биде посветен на нешто? Зар не е доволно да Го љубиме Бога секој ден?
Старецот го одвел пред едно големо седумсветилно кандило.
– Ги гледаш овие седум светла? – го прашал.
– Да, Старче.
– Сите се оган. Но секое свети од друго место.
Првиот пламен – Недела
„Неделата е Воскресението. Ако се изгуби ова светло, сè се затемнува.“
Вториот – Понеделник
„Ангелите нè потсетуваат дека небото не е далеку.“
Третиот – Вторник
„Светиот Претеча нè повикува на покајание. Без покајание, срцето не се очистува.“
Четвртиот – Среда
„Крстот нè учи на жртва.“
Петтиот – Четврток
„Апостолите нè потсетуваат дека верата не се чува само за себе – таа се пренесува.“
Шестиот – Петок
„Страдањето нè учи на простување.“
Седмиот – Сабота
„Сите Светии и упокоените нè потсетуваат дека не сме сами – припаѓаме на едно тело.“
Монахот останал без зборови.
А Старецот завршил:
„Бог е Еден. Но Неговата педагогија е мудра. Ни дава секој ден по едно скалило, за да не ни здосади вечноста.“
