1) Постот на страстите
Според свети Василиј Велики, „вистинскиот пост е воздржување од злото“. Не е доволно да пости стомакот – треба да пости и јазикот (од осудување), очите (од нечистотија) и умот (од лоши помисли).
2) Поврзаност со молитвата
Постот без молитва е само „диета“. Постот и молитвата се двете крилја што ѝ помагаат на душата да се издигне кон Бога.
3) Смирение
Не го истакнувај својот пост. Како што поучува Евангелието, „измиј го лицето свое“, за да не им изгледаш на луѓето дека постиш, туку на Бога, Кој гледа во тајност.
4) Постот како послушание
Постиме затоа што Црквата така одредила, вежбајќи се во послушност и отсекувајќи ја својата волја.
5) Милосрдие и љубов
Она што ќе го заштедиш од воздржувањето од богата храна, подари го на оние што имаат потреба. Постот што не е придружен со љубов е „демонски“ (зашто и демоните не јадат, но се лишени од љубов).
6) Простување
Периодот на постот е време на помирување. „Ако не им ги простите на луѓето нивните прегрешенија, ни Отецот ваш нема да ви ги прости вашите.“
7) Мера, а не претерување
Постот е „лек“, а не „казна“. Треба да се практикува според силите на секој човек и секогаш со раководство од духовник, за да се избегне стапицата на гордоста.
8) Покајание
Постот е пат на враќање. Тоа е внатрешната состојба на „блудниот син“ кој ги препознава своите грешки и го моли Бога за милост.
9) Почесто учество во богослужби
Учеството во богослужбите и Светите Тајни (Исповед, Причест) го дава потребниот духовен „воздух“ за да се издржи подвигот на постот.
10) Христос како центар
Крајната цел на постот не е лишувањето, туку подготовката да Го примиме Христос во нашето срце. Постиме за да го очистиме „домот“ на нашата душа.
