Автор: Протојереј Темистоклис Мурѕанос, доктор по теологија
Една од вообичаените фрази што децата ја слушаат од своите родители е: „Немам време“.
Од една страна е работата, која ги надминува предвидените граници — не само временските, туку и границите на грижата и преокупираноста со неа — поради што човекот се чувствува „исцеден“.
Од друга страна е стравот од квалитетен однос што би ја надминал неопходната придружба, која се сведува на тоа родителот да го однесе детето на училиште, на дополнителна настава или на други вонучилишни активности, да му го исполни времето, да му обезбеди знаења и вештини и да му даде поголеми можности да биде покултурно и пообразовано во животот.
Протојереј Темистоклис Мурѕанос, доктор по теологија
Меѓутоа, односот подразбира дијалог, игра, заеднички активности и навлегување на возрасниот во мракот кој што постепено се појавува во душата на детето, за навреме да може да му помогне да се соочи со него.
Тоа подразбира љубовна насоченост, која го поттикнува возрасниот да се соочи и со сопствените стравови, со несигурноста дали е добар родител и што треба да направи за неговото дете да биде задоволно.
„Немам време“ во превод значи: „Правам и ти да немаш време“.
Ти давам мобилен телефон за да можеш сам да го поминуваш преостанатото време и јас да не морам да се занимавам со тебе.
Зашто, доколку се занимавам со тебе, ќе морам да почнам да гледам во што потфрлам, од што се плашам, што чувствувам дека бараш од мене и дали воопшто знам и можам да ти го дадам.
Но, пред сè, да најдам време значи да чувствувам дека сè што правам не може да се спореди со радоста да бидам со тебе, мое дете; да си играм со тебе, да те слушам, да го споделам она што те плаши или она што му дава смисла на твојот живот, дури и кога тоа е многу далеку од моите мисли, моите маки и моите преокупации.
Немам време да ти готвам, бидејќи ќе треба да научам како се прави тоа.
Немам време да читам нешто заедно со тебе, бидејќи и самиот ќе треба да научам да читам.
Немам време да си играм со тебе, бидејќи сум пораснал без игра или затоа што играта ме плаши, зашто ќе морам повторно малку да станам дете.
Немам време да разговарам со тебе, бидејќи проповедањето е лесно, но да се сетам каков сум бил кога сум бил дете или тинејџер, како сум се чувствувал, што ме плашело — особено ако никогаш не сум се справил со тоа и ако не сум ги расчистил односите со сопствените родители — е неподнослива угорница.
Немам време да ти зборувам за Бога, бидејќи ќе морам да одлучам дали верувам или не.
Немам време да одам во црква, да празнувам и да ти ја покажам радоста на православното предание, бидејќи ќе морам да ги надминам сопствените предрасуди, да видам што е мојата вистина, а што е вистинската Вистина — а тоа бара труд.
Немам време да го преиспитувам светот, политиката, идеите и луѓето, бидејќи ќе морам повторно да се запрашам која е смислата на животот, каква е културата во која живеам, дали постои смисла во надминувањето и излегувањето од злото, дали постои визија за животот, а не само негово управување, и дали има доследност меѓу моите зборови и дела.
Затоа ја претпочитам лесната критика на социјалните мрежи, општото поништување на сè или удобното приспособување.
Доколку сите малку го поставевме времето на неговото вистинско место — во рамнотежата, во грижата на љубовта и во свеста дека она што поминува никогаш не се враќа — можеби ќе ги гледавме нашите деца како личности што очекуваат од нас со нив да ги споделиме нашите исправни и погрешни постапки, победите и неуспесите, верата и грижата.
И тогаш, дури и кога не би имале време, би го создале.
Зашто, на крајот, сè зависи од расположението на срцето.
Извор: pemptousia.gr
