Во едно време кога верата во Бога се сметала за „државен престап“, а свештениците биле затворани, протерувани или погубувани, во срцето на Тирана се случил настан што тивко ја зачувал живата искра на православната вера во Албанија.
Отец Јован Пелуши, денес познат како еден од најугледните архиереи на Албанската Православна Црква, роден во Тирана во 1956 бил крстен во тајност во 1975 година, во најмрачниот период на диктатурата на Енвер Хоџа. Крштевањето го извршил свештеникот Козма Кирио, кој подоцна ќе стане епископ, а тогаш – со ризик по својот живот – извршил подвиг на вера и храброст, внесувајќи го младиот Јован во животот на Црквата.
Молитва меѓу ѕидовите на забраната
Во тие години, кога секоја форма на религиозност беше казнива, младиот Пелуши го носел крстот на тивкото сведоштво. Работел во Психијатриската болница во Тирана (1979–1990), во одделот за работна терапија, каде наместо зборови проповедал преку човечност и љубов кон страдалните. Во својата секојдневна служба, неговата вера не била јавна – но била жива и делотворна.
Обнова по падот на режимот
Со падот на комунизмот, кога Албанија повторно здивна духовно, отец Јован го следел својот повик – отпатувал во САД, каде студирал богословие на Богословскиот факултет „Свет Крст“ во Бостон, завршувајќи со одличен успех во 1993 година. Веќе во 1992 година се вратил во татковината, повикан од архиепископот Анастасиј, за да помогне во обновата на разрушената Албанска Православна Црква.
Во 1994 година бил ракоположен во ѓакон и свештеник, а само четири години подоцна, во 1998 година, станал првиот албански епископ по падот на комунизмот.
Симбол на воскресението на Црквата
Неговото назначување претставуваше не само црковен чин, туку и духовно воскресение на Албанија. Под негово раководство, особено во Митрополијата на Корча, беа возобновени десетици храмови, создадени нови духовни семинарии, подготвени нови генерации свештеници и активирани бројни хуманитарни иницијативи.
Живото сведоштво на верата
Денес, отец Јован Пелуши останува симбол на онаа тивка, но непоколеблива вера, која преживеа кога многумина се плашеа дури и да се прекрстат. Неговата животна приказна е сведоштво дека Христос секогаш има Своја Црква, дури и кога таа се собира во срцата на верните, а не во камени храмови.
Извор: https://www.hashtag.al
