о. Симеон Крајопулос (†)
Сè што направи Бог — тоа што дојде, стана човек, се распна и воскресна — го направи за потоа да дојде Светиот Дух, за да ги осветува верните, да ги осветува душите. Тоа е крајната цел. И токму поради тоа денешниот празник Педесетница, од една страна, е најголем од сите празници.
Како што знаеме, најважниот момент на Божествената Литургија е призивот и слегувањето на Светиот Дух, за лебот да стане Тело Христово, а виното Крв Христова. И целата Тајна се извршува токму за да дојде часот кога верните ќе се причестат, и преку Светата Причест да се оствари соединувањето на човекот со Бога, и на Бога со луѓето. Тоа е крајната цел.
Во сите други работи, од тоа дали целта е постигната, разбираме дали добро сме започнале, дали добро сме продолжиле и дали добро сме стигнале до крајот. Ако, пак, не стигнеме до целта, залудни биле и трудовите, залудни биле и напорите, залудни биле, да речеме, и сите трошоци и сите издатоци. Така е и овде.
Бидејќи посебната цел на Божествената Литургија е да се причестиме со Телото и Крвта Христови, за да Го примиме Светиот Дух, Кој го обликува Христос во нас, ако тоа не се случува во нас, значи дека нешто се случува со нас, и треба сериозно да се замислиме.
Гледате, се служи Божествена Литургија, се причестуваме, и на крај велиме: „Ја видовме вистинската светлина, Го примивме Духот Небесен.“ Зашто Христос доаѓа во нас како благодат, како светлина, како Небесен Дух.
Имам смирено мислење дека, кога секоја работа ќе ја видиме правилно, ќе ја промислиме и ќе ја проучиме правилно, тогаш и соодветно ќе имаме полза. Не е доволно само да кажеме: „Денес е недела, да одиме во црква“, или: „Денес е Педесетница, да одиме во црква“, и да останеме на тоа на некој неопределен начин — и толку.
Ако не го проучиме, како разумни суштества — зашто Бог ни дал ум — целото прашање, целата содржина, целото значење на празникот; ако не го дадеме своето срце за да го доживее големото значење што го има овој или некој друг празник, тогаш не добиваме вистинска полза само со тоа што физички ќе го донесеме себеси во црква.
Светиот Дух дојде во Црквата, дојде за сите, и навистина е чудно како ова нешто не нè загрижува и не нè става во внатрешна вознемиреност.
Го примивме ли Светиот Дух? Го имаме ли Светиот Дух? Живееме ли како што нè води Светиот Дух? Сме ли духоносни? Сме ли предадени на Светиот Дух? Му се оставаме ли себеси на Светиот Дух? Дали сме орудија на Светиот Дух, како што станаа апостолите и сите светии?
Или, можеби, си го живееме својот живот, а ова го оставаме настрана? Односно, размислуваме: „Тоа се случило со светителите; зошто би се случило и со нас?“ Како ние да сме попаметни, како ние подобро да знаеме, како ние да сме откриле дека нешто друго е подобро, а не она што го направиле тие — кои се одрекле од сè, кои поверувале со целото срце во Христос, кои Му се предале себеси на Христос, па затоа Христос им се доверил и им Го дал Светиот Дух; како што рековме, и на апостолите и на сите светии.
Светиот Дух доаѓа, и доаѓа и за нас; а нас тоа не нè интересира многу. Можеби не го кажуваме тоа со зборови, повторувам, но со нашето однесување покажуваме дека не ни е грижа, дека не нè интересира; го презираме тоа.
Што ќе каже Бог, какво мислење ќе има за нас, и што ќе направи Бог со нас, кога ние заземаме таков став и секогаш имаме подготвени оправдувања, подготвени аргументи?
И тоа е општа појава. Прави впечаток тоа што денес секој си има свое мислење, секој си има свој индивидуализам, свој егоизам. Никој не попушта, никој не го слуша другиот. И затоа луѓето воопшто не можат да се усогласат — ниту во семејството, ниту сопружниците меѓу себе. Секој си тера по свое.
И прави впечаток тоа што, од една страна, такви сме, а од друга страна сите сме дозволиле во нас да влезе и да нè влијае овој световен дух, овој демонски дух, духот што не ни дозволува да Го засакаме Духот Божји, не ни дозволува да Го бараме Духот Божји, да имаме копнеж по Духот Божји.
Слушаме за Светиот Дух; за Него зборува Евангелието, зборуваат црковните книги; овие денови имаме и празник посветен на Него. Но понатаму, ние сме луѓе од некој друг дух.
Ако во себе Го немаш Духот Божји, ќе имаш друг дух. Ќе го имаш световниот дух, кој во крајна смисла е демонски дух.
Но, какви и да сме ние, што и да правиме, кој дух и да нè заведува, по кој пат и да тргнеме, Божјата вистина останува. Бог останува во вековите, Неговата волја останува во вековите, Неговото дело останува во вековите, Неговата вистина останува во вековите.
И ако, да речеме, на секои сто години се најде макар еден човек што сака да ја најде Божјата вистина, да поверува во Божјата вистина, да Го љуби Духот Божји, тогаш целата Божја икономија за човекот се остварува. А другите, ако не сакаат — не сакаат. Со сила не станува.
Од книгата: о. Симеон Крајопулос (†), „…Го примивме Духот небесен…“, второ издание, Панорама, Солун, 2016, стр. 32, извадоци.
Извор: https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/den-mporeis-na-eisai-xristianos-an-den-exeis-to-agio-pneyma/
