о. Симеон Крајопулос (†)
Се разболе. Добро — се разболе. Дали тоа се случи без Божјо знаење? Зар Бог не го знае тоа, зар не го гледа? А ти, иако правиш што правиш, сепак го правиш тоа со дух кој е сосема погрешен за еден христијанин.
Ќе се сетиш и на лекарот, и на лекарствата, ќе се сетиш и на парите што можеш да ги потрошиш, ќе одиш и во странство, ќе одиш и во црква, ќе се молиш, ќе замолиш и други да се молат, но сето тоа го правиш со духот дека нè снашло некое зло и дека треба да направиме сè за да се избавиме од тоа зло.
А каде беше Бог кога дојде тоа зло? Каде беше? Како дозволи да дојде? Ние сме христијани! Дозволено ли е така да мислиме и така да постапуваме?
Ако, пак, некаквото зло се случило поради твоја грешка, дали го чувствуваш тоа дека си згрешил? И тоа не грешка само во онаа смисла во која ние обично велиме — како кога некој ќе се сопне — туку грешка пред Бога.
И така, ова прашање — кое е реалност; болест, било лесна, било тешка, било и најтешка — го гледаш и го доживуваш со погрешен дух.
Дури и кога ќе потрчаш, повторувам, на Литургија, на четириесет литургии, на молитвите на Црквата, на молитвите на луѓето, сето тоа не се случува во Божјиот дух: што вели Бог? Зошто дозволи ова да се случи? Што очекува Бог да произлезе од ова?
Бог знае сè; Нему ништо не Му се измолкнува. А ние остануваме со впечаток дека некаде се случила некаква грешка и дека работата излегла од Божјите раце; дека Бог не можел да ја спречи болеста, па затоа сега останува на нас да трчаме, за да ги поправиме работите и повторно да го најдеме нашето здравје.
Значи, Бог — ако воопшто Го земаме предвид Бога; а како христијани треба да Го земаме предвид, и навистина тоа го правиме, бидејќи трчаме и Го молиме да нè помилува — дали сака човекот така да се мачи? Дали сака така да страда? Можно ли е Бог да го сака тоа?
Ние, кои сме тврди луѓе, грешни луѓе, кога ќе видиме некој да се мачи, ни се кине срцето. И сметаме дека е нечовечен оној кој, иако може да му помогне на некој што страда, не му помага. Значи, по правило, како што рековме, се чувствуваме погодени, ни се кине срцето и му помагаме. А Бог?
Бог е нашиот Отец, Тој е Оној Кој нè љуби. И целиот Божји дух не е само во тоа да правиме ова или она, или да постигнеме ова или она, туку да имаме свест дека Тој е Бог, а ние сме Негови созданија.
Ние сме грешни, но Тој дојде и нè повикува на покајание. Ни ја кажа и ни ја кажува целата вистина, и Самиот Себе се принесе како жртва, за да нè спаси од гревот.
А во тоа да се спасиме од гревот помагаат и сите страдања низ кои поминуваме — какви и да се тие страдања.
Колку е важно, исто така, човек да се сети на минатото — било многу блиското, било многу далечното — и да помисли:
„Во онаа случка, кога постапив така, не Го прашав многу Бога, туку си направив по свое. И ми се случи тоа што ми се случи токму затоа што, бидејќи јас застранив, Бог дозволи да претрпам ова или она.“
Значи, човек треба правилно да ги види работите, а потоа вистински да се покае. Но и од тој момент понатаму треба правилно да постапи и правилно да одговори на она што Бог го бара од него.
Од книгата: о. Симеон Крајопулос, „Сакаш ли да се осветиш?“, Октомври, Панорама, Солун, 2018, стр. 321, извадоци.
Извор: https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/ola-ta-vasanas-synteloun-to-na-sothoume-apo-tin-amartia/
