Господ е добар и човекољубив, но и праведен. Впрочем, сите ние страдаме и се бориме за своето право, за правдата на луѓето. Се водат толку борби, се пролева толку крв и се вложуваат толку напори. Правдата е барање на човечката душа, а не само догма на верата, односно учење на Црквата.
Еден мудар човек вели дека, бидејќи во овој живот добрите најчесто не се наградуваат, а лошите најчесто не се казнуваат, неопходно е да постои друг живот со суд и воздавање, во кој секој ќе го добие она што го заслужил – доколку не се покае и не се промени, како што нè учи Црквата. Затоа, Второто Доаѓање е истовремено и догма на верата и барање на здравиот разум и чувството за правда што живее во човечката душа.
А како мерило на судот, Христос при Второто Доаѓање ќе ја постави љубовта. Не толку љубовта кон Себе – Тој е толку милостив кон нас што ја става на второ место – туку љубовта кон ближниот, кон најмалиот брат, кон соседот; љубовта на дело: „Гладен бев и Ме нахранивте“, вели Тој. И не мисли само на секојдневниот леб, „лебот земен“, туку и на „лебот небесен“.
На Судот ќе се појават луѓето на кои сме им покажале делотворна љубов. И тие ќе Му речат на Господа: „Тој ме нахрани, ме облече, ми прости, ме доведе кај Тебе. Постапи со него како што Ти знаеш“. Таа практична, двојна љубов – насочена и кон душата и кон телото на човекот – ќе застане како застапник за секого од нас пред милостивиот Создател. А Пресвета Богородица, според преданието, тогаш ќе ги подигне рацете и за последен пат ќе Го моли човекољубивиот Христос да им прости на сите луѓе.
Црквата го има патот на прошката и во овој и во идниот живот. Во сегашниот – преку Светите Тајни, а во идниот – преку помените, Светите Литургии и милостињата. Тоа значи дека Христос постојано се грижи за човекот, во сите фази од неговото постоење. Затоа најголемиот дел од луѓето, кои во себе носат љубов и наклонетост кон доброто, ќе бидат спасени. А оние што никогаш не се покајале – ќе одат во пеколот.
Ова оптимистичко слово не треба да нè успие, туку да ни даде храброст да се бориме, да се подвизуваме и да се трудиме.
Извор: Архимандрит Атанасиј Кустенис, Беседи за неделата, том 1: Од Триод до Педесетница, издавачка куќа „Акти“, Никозија, 2009, стр. 28–30.
