Еден ден, некој човек се искачил на висока планина, каде што еден пустиник живеел во самотијата. Го затекнал во тишина и го прашал:
— Што правиш овде, во ваква осаменост?
Пустиникот мирно одговорил:
— Имам многу работа.
— Каква работа? — се зачудил посетителот. — Не гледам ништо околу тебе…
— Треба да обучам два сокола и два орли, да смирам два зајци, да дисциплинирам една змија, да охрабрам едно магаре и да скротам еден лав.
— А каде се тие? — прашал човекот. — Не ги гледам.
— Ги носам во себе — одговорил пустиникот.
— Соколите се фрлаат на сè што ќе им се појави, без да разликуваат добро од зло. Морам да ги научам да се фокусираат само на доброто. Тоа се моите очи.
— Орлите, со своите канџи, знаат да повредат и да уништат. Треба да ги научам да не нанесуваат зло. Тоа се моите раце.
— Зајаците сакаат да побегнат, да одат каде што ќе посакаат, да се спасат од секоја тешкотија. Треба да ги научам на трпение и мир, дури и кога има страдања и пречки. Тоа се моите нозе.
— Магарето е секогаш уморно, тврдоглаво и често одбива да го носи својот товар. Тоа е моето тело.
— Најтешко за скротување е змијата. Дури и кога е затворена во цврст кафез, секогаш е подготвена да касне и да отруе. Морам да ја држам под строга контрола. Тоа е мојот јазик.
— А имам и лав… горд, суетен, уверен дека е цар над сите. И него морам да го скротам. Тоа е мојот егоизам.
Потоа пустиникот го погледнал својот соговорник и тивко додал:
— Како што гледаш, имам многу работа. А ти… што работиш?
Извор: vimaorthodoxias.gr
