Растев во православна парохија каде што храмот беше центар на мојот живот. Таму учев, се дружев, служев, играв кошарка во салата зад храмот и чувствував дека Црквата е моето вистинско семејство.
Во тие години, храмот не беше само зграда за богослужба – тој беше дом на верата и заедништвото. Таму научив што значи да љубиш, да простуваш и да се радуваш со другите.
Но животот ме постави пред најтешкиот испит.
Само 29 дена по нашата венчавка, мојата сопруга загина во сообраќајна несреќа. Јас преживеав, но останав со празнина, со болка и со прашања кои не секој човек може да ги издржи.
Можев да го напуштам сè – и Верата, и Црквата, и луѓето.
Но токму тогаш, Црквата ме прегрна.
Луѓето не ми држеа беседи, не ми даваа совети. Само беа тука – со љубов, тишина и молитва. Тие ме научија дека Црквата не е ѕидови и покрив, туку тело живо, полно со љубов Христова.
Со тек на времето сфатив дека страдањето не е крај, туку патека кон смирение. Во литургијата и во заедницата ја најдов Божјата прегратка – тивка, но вистинска.
Апостол Павле прашува:
„Што може да нè раздели од љубовта Христова?“ (Рим. 8:35)
И денес со сигурност велам – ништо.
Не болката, не смртта, не стравот. Христос останува со нас дури и кога светот околу нас се руши.
Затоа останав во Црквата.
Затоа што таму повторно најдов живот, мир и семејство.
Ако си млад човек што бара смисла – не ја барај совршеноста во светот, туку љубовта во Црквата. Таму ќе ја најдеш.
Автор: член на парохијата на St. Mark’s Orthodox Church (OCA), Rochester Hills, Michigan, САД
Извор: stmarksoca.org/youth
