Приказната за чудесното спасение на едно мало дете, што се случи во Лакатамија во Кипар, и денес се прераскажува со трепет и почит — како тивка исповед за тоа дека понекогаш промислата доаѓа во облик што не го очекуваме.
Таткото го паркирал својот автомобилот пред пекарата и влегол само за миг — за леб и млеко. Детето мирно спиело на задното седиште. Кога излегол, сретнал сосед и пријател. Неколку обични зборови, ништо повеќе. И тогаш — глас што ја сече стварноста:
„Погледни… автомобилот ти се движи. Некој го зема.“
Светот се стемнил. Лицето му пребледело, а зборовите едвај излегле од устата:
„Внатре… внатре е моето бебе.“
Без да размислуваат, двајцата тргнале да трчаат. Чекорите им биле тешки, здивот краток, а автомобилот — сè подалеку. И токму кога надежта почнала да се крши, го виделе како запира покрај патот. Од него излегол непознат човек и побегнал без да се сврти.
Кога стигнале до автомобилот, срцата им се скршиле и повторно се составиле во ист миг. Детето било таму — живо. Плачело, но дишело. Светот повторно доби боја.
И тогаш — уште еден звук. Тежок. Метален. Страшен.
Камион, што ја изгубил контролата, се забил во сообраќаен знак — токму на местото каде што автомобилот бил паркиран пред да биде однесен.
Да останел таму, исходот би бил незамислив. Судирот — неминовен. Животот — згаснат пред да започне.
Оттогаш поминаа години. Но прашањето остана, тивко и упорно, во срцата на сите што ја знаат оваа приказна:
дали тоа беше крадец — или ангел што, за миг, ја облече маската на злото за да спаси живот?
Некои одговори не ни се дадени за да ги знаеме.
Дадени се за да нè научат да веруваме.
Извор: vimaorthodoxias.gr
