На средба со претставници на јорданскиот Кралски институт за меѓурелигиски студии, Папата порача дека состраданието и емпатијата не се споредни чувства, туку духовна должност со силни општествени последици
ВАТИКАН – Папата Лав XIV повика христијаните и муслиманите заедно да работат за „оживување на човечноста таму каде што таа оладила“ и за претворање на рамнодушноста во солидарност. Пораката беше упатена денеска, за време на аудиенција во Апостолската палата со учесниците на меѓурелигиски колоквиум организиран од Дикастериумот за меѓурелигиски дијалог на Светата Столица и Royal Institute for Inter-Faith Studies од Јордан.
Колоквиумот се одржува на тема „Human Compassion and Empathy in Modern Times“, односно „Човечкото сострадание и емпатијата во современото време“. Папата оцени дека оваа тема е особено актуелна, бидејќи современиот свет, иако технолошки поврзан повеќе од кога било, сè почесто станува духовно нечувствителен кон страдањето на другиот.
Во своето обраќање, Лав XIV нагласи дека состраданието и емпатијата се суштински ставови и во христијанската и во исламската традиција. Во исламот, рече тој, состраданието – ra’fa – се разбира како дар од Бога во срцата на верниците, додека Божјото име al-Ra’uf, „Секогаш Сострадалниот“, потсетува дека изворот на секое вистинско сострадание е самиот Бог.
Од христијанска перспектива, Папата посочи дека Божјото сострадание станува видливо и допирливо во личноста на Господ Исус Христос. Тој се повика на библискиот збор од книгата Излез, каде Бог вели дека ја видел маката на Својот народ и го чул неговиот плач, нагласувајќи дека во Христос Бог не останува само набљудувач на човечкото страдање, туку го прима човечкото тело и станува „живо воплотување на состраданието“.
Папата нагласи дека за христијаните и муслиманите состраданието не е „додаток“ или изборна доблест, туку повик од Бога што треба да се претвори во секојдневен живот и јавна одговорност. Според него, вистинското сострадание има и социјални последици: грижата за сиромашните, ранетите, бегалците, маргинализираните и сите што страдаат е мерило за верноста на верските заедници кон Бога.
Во тој контекст, Лав XIV изрази благодарност до Хашемитското Кралство Јордан за неговите напори во прифаќањето бегалци и помошта на луѓето во тешки околности. Јордан, кој со децении е важна земја за меѓурелигиски дијалог и заштита на христијанско-муслиманскиот соживот на Блискиот Исток, беше претставен како пример на солидарност во регион обележан со војни, раселувања и политички потреси.
Кралскиот институт за меѓурелигиски студии е основан во 1994 година во Аман, под покровителство на јорданскиот принц Ел Хасан бин Талал. Според официјалните податоци на институтот, RIIFS работи како простор за интердисциплинарно проучување на меѓукултурните и меѓурелигиските прашања, со цел да придонесе кон разбирање, дијалог и мир.
Особено современо звучеше делот од говорот во кој Папата предупреди дека технологијата може истовремено да нè поврзува и да нè отуѓува. Постојаниот прилив на слики и видеа од човечко страдање, рече тој, може да не ги разбуди срцата, туку да ги „затапи“. Повикајќи се на проповед на папата Франциск од Лампедуза во 2013 година, Лав XIV предупреди дека навикнувањето на туѓото страдање е еден од најсериозните духовни предизвици на нашето време.
Токму затоа, според Папата, христијаните и муслиманите денес имаат заедничка мисија: да му дадат глас на оној што страда, да ја обноват човечката чувствителност и да ја претворат рамнодушноста во конкретна солидарност. „Состраданието и емпатијата можат да бидат наши инструменти, бидејќи имаат сила да го обноват достоинството на другиот“, порача Лав XIV.
Средбата во Ватикан е дел од пошироката линија на понтификатот на Лав XIV, кој од почетокот на своето служење го поставува мирот како една од главните теми. Во својата порака за Светскиот ден на мирот 2026, Папата говореше за „разоружан и разоружувачки мир“ и повика верниците да не се помируваат со логиката на стравот, насилството и војната како нешто нормално.
Со оваа порака, Ватикан повторно ја нагласува важноста на христијанско-муслиманскиот дијалог не како дипломатски украс, туку како заедничка духовна и човечка одговорност. Во време на војни, миграции, радикализација и дигитална рамнодушност, Папата Лав XIV ја постави емпатијата како еден од најважните мостови меѓу верата и современиот свет.
