Однесувањето на децата има директна врска со духовната состојба на родителите. Кога децата се повредени од лошиот однос меѓу родителите, тие губат сила и волја за напредок. Нивната душа се гради на нестабилна основа и постои опасност да се урне во секој момент.
Кај мене дојдоа две девојчиња, од кои едното имаше многу тешки животни искуства и ме прашаа од што потекнуваат тие. Им одговорив:
— Од домот, од вашите родители.
И гледајќи го едното девојче, му реков:
— Ти тоа си го наследила од мајка ти.
Таа одговори:
— Но нашите родители се толку добри луѓе. Христијани се, се исповедаат, се причестуваат… живеевме во верата. Освен… ако не е виновна верата?
Им реков:
— Ништо од тоа не верувам. Јас гледам едно: вашите родители не ја живеат радоста Христова.
Тогаш другата рече:
— Слушај, во право е старецот. Да, одиме на исповед и причест, но дали некогаш имаше мир во домот? Татко ми постојано се караше со мајка ми. Секогаш имаше незадоволство. Значи, старецот е во право.
Детето има потреба од луѓе со топла молитва покрај себе. Не е доволно само физичката нежност, туку и духовната — молитвената. Детето ја чувствува таа невидлива љубов и преку неа добива сигурност и мир.
Мајките често знаат да се грижат, да советуваат, да зборуваат многу — но не научиле да се молат. Многу зборови им штетат на децата. Зборовите стигнуваат до ушите, но молитвата до срцето. Потребна е молитва, со вера и без вознемиреност, како и добар пример.
Сè се постигнува преку молитва, тишина и љубов. Љубовта во Христа е таа што вистински помага. Колку повеќе децата се сакаат со човечка, често егоистична љубов, толку повеќе се збунуваат. Но кога љубовта е духовна и света, тогаш проблеми нема.
Светоста на родителите ги спасува децата. За тоа е потребна Божјата благодат. Никој не се осветува сам. Благодатта ги осветлува и оживува душите на децата.
Моли се — и кога е потребно, зборувај со љубов. Но повеќе моли се, а помалку зборувај.
Не треба да стануваме напорни со зборови. Подобро е да се молиме тивко за другите, отколку постојано да им зборуваме. Зашто зборовите можат да предизвикаат отпор, додека молитвата делува во срцето.
Кога постојано им давате совети на децата, тие се заморуваат и подоцна чувствуваат притисок. Подобро е да ги доверите на Бога:
„Господи Исусе Христе, просветли ги моите деца. Ти ми ги даде — јас сум немоќен, помогни им Ти.“
И Бог ќе им зборува во срцето.
