Трело-Јанис од Атина, јуродив заради Христа! Живеел во гарсоњера во Атина. Се упокоил во 2000 година.
Јуродството заради Христа, како што е познато, отсекогаш претставувало едно од најубавите поглавја во богатото Синаксарско предание на нашите Светии во Православната Црква.
Трело-Јанис живеел во сиромашна гарсониера што ја наследил од својата мајка, во зграда со вкупно 20 станови. Работел во пекара во своето маало и започнувал со работа уште во зори. Од пекарата секојдневно земал две кеси со леб и пецива и трчал да ги подели на старци, старици и студенти во маалото.
„Да ви донесам малку топол леб, подарок од чичко Апостолис, пекарот, за да го спомнувате во вашите молитви“, велел. Вистината била дека Трело-Јанис секој месец одвојувал голем дел од својата плата за да ги снабдува сиромашните со леб. На пекарот му велел дека им помага на неколку болни пријатели и дека за тоа добива пари.
Но како ги познавал сиромашните во маалото? Имал навика да ѕвони без двоумење на вратите, не само во својата зграда туку и во соседните. Се претставувал на сите и ги прашувал дали имаат потреба од нешто: „Како поминавте денес? Дали има некој проблем и можам ли да бидам од корист? Како се вашите деца?“ Во почетокот некои го оттурнувале, други му ја затворале вратата, очигледно вознемирени од неговото ненадејно појавување. Но имало и такви што го чекале, за да слушнат некој добра збор. На крај ги научил сите – ги знаел нивните навики и карактери.
Навечер Трело-Јанис се повлекувал во својот скромен дом и се молел. Сакал гласно да го чита Псалтирот, за „да си заминат злото и несреќите од маалото“, како што велел. Читал толку гласно што еден нов станар, кој не го познавал, еднаш повикал полиција поради нарушување на редот и мирот! Исто така, секојдневно кадел, почнувајќи од последниот кат па сè до приземјето, па дури и по дворовите. Кога некој бил болен, го посетувал, го кадел и го прекрстувал, а потоа му читал, збор по збор, од Посланието на апостол Јаков: „Молете се еден за друг за да оздравите“. Ги поттикнувал да се исповедаат и да се причестуваат, за да оздрават од големиот Лекар – Христос.
Не биле малку случаите кога, враќајќи се од пекарата, земал метла и ја чистел зградата, за да биде, како што велел, уредна.
Му се допаѓало и да се вмешува, со насмевка, во расправиите на луѓето што се карале за политика по кафулињата. „Ах, зошто се потпирате на празни работи? Наместо да се карате, молете се Бог да ни испрати еден Давид за цар. Тој ги решавал проблемите затоа што колената му крвареле од молитва и покајание. А вашите ‘паметни’ што прават? Само мислат на мито и постојано се водат од корупцијата… Ве сметаат за наивни и ве исмеваат“, им велел. Тие му одговарале: „Бегај, бе, Трело-Јанис“, и за да го оттурнат, му давале некое ситно задолжение. А тој секогаш им велел: „Не надевајте се во политичарите. Надежта нека ви биде само во Бога.“
Еден ден Трело-Јанис не отишол на работа. Пекарот се загрижил, бидејќи никогаш не отсуствувал. Испратил човек да го побара. Пред да стигне до неговиот дом, го видел како со лопата ги отвора шахтите и ги чисти од кал и нечистотија. „Што правиш, зар полуде сосема? Пекарот те чека, а ти чистиш шахти?“ му рекол. Тој одговорил: „Од утрово барам две парички што ги изгубив. Не знам во која од шахтите паднаа, па ги отворив сите. А кога веќе ги отворив, решив да ги исчистам“, рекол насмеано.
Истото попладне небото се затемнило. Се појавиле темни облаци, грмежи и силен пороен дожд. Улиците се претвориле во реки, носејќи сè пред себе. Во поширокиот дел од градот имало големи штети – поплавени куќи, продавници и магацини. Но во маалото на Трело-Јанис немало никаква штета.
Луѓето рекле: „Да не беше тој ‘лудиот’ да не ги исчистеше шахтите, ќе се удавевме.“ И градоначалникот, кога го слушнал тоа, рекол: „Ете, понекогаш и ‘лудите’ се потребни.“
Трело-Јанис се облекувал скромно. Луѓето го сожалувале и му давале пари. Тој им се заблагодарувал, ги ставал во коверти, додавал од својата плата и тајно ги оставаше под вратите на сиромашните.
Кога одел во супермаркет, купувал разни, дури и необични работи. Еден човек решил да го следи за да види што прави со нив. Видел како ги дели и ги остава пред вратите на луѓето. Женските производи ги носел на една сиромашна студентка, Катерина, која имала голема потреба.
На денот на неговото упокојување, сите во маалото имале што да раскажат. Одел редовно во црква, стоел како просјак пред вратата и ги давал сите пари што ги собирал во црковната каса за сиромашните.
Една жена раскажала дека еднаш го видела како со часови пее пред една куќа. Подоцна се покажало дека спречил голем грев – жена сакала да го изневери својот сопруг, но неговото присуство и молитва ја запреле.
Се вели дека како млад сакал да стане свештеник, но не успеал да се образува. Сепак, луѓето велеле: Бог можеби не го направил свештеник, но го направил „епископ на маалото“.
