Телевизиската продукција често крие тивки, невидливи приказни. Некои се раѓаат по новинарските простории и состаноци, други пак во студио. Но има и такви што не влегуваат во никаква новинарска рубрика затоа што ја надминуваат човечката логика.
Таква, длабоко лична и потресна сторија се случи за време на снимањето на емисијата–посвета на телевизијата MEGA за светиот старец Порфириј во 2013 година. Приказна која досега не беше целосно откриена.
Почеток што изгледал невозможен
Пет недели пред Велигден, авторот на текстот, новинарот Ѓорѓос Теохарис, предложил во утринската емисија „Кοινωνία Ώρα Mega“ да се подготви специјално телевизиско издание за старец Порфириј. Водителите, Георгиос Икономеас и Димитрис Камбуракис, веднаш ја прифатиле идејата.
Сепак, сите обиди да се обезбедат соговорници пропаѓале: од канцеларијата на Архиепископот – никаква реакција; од Милеси (женски манастир и духовниот центар длабоко поврзан со свети Порфириј)– исто молк. Секоја недела поминувала без одговор, а понеделничкиот редакциски состанок, на кој темите финално се одобруваат и затвораат, се приближувал сè поблиску.
Разочарувањето било очигледно. Посветата за свети Порфириј – толку посакувана – изгледало како да „не е пишано“ да се случи.
Телефонски повик што го промени текот на настаните
Утрото во 6:30 часот, додека подготовките за емисијата во 6:45 веќе биле во полн ек, заѕвонил телефонот во редакцијата. Една од новинарките кренала и му се обратила на авторот.
„Те бара некоја жена за старец Порфириј“, му рекла.
На слушалката – тивок, сладок, чист глас, речиси мелодичен:
– „Кој го прави прилогот за свети Порфириј?“
– „За жал, госпоѓо, нема да го правиме. Не можеме да најдеме соговорници“, одговорил новинарот.
– Не, чедо мое. Ќе го направите. По неговиот благослов. Отец Порфириј веќе е меѓу Светиите. Продолжете, и сè ќе ви се отвори.“
– „Која сте вие? Од каде…?“
– „Не е важно. Важно е дека започнувате нешто што е по Божја Волја.“
Линијата се прекинала.
Колегите ја отфрлиле како „некој чуден повик рано наутро“. Но новинарот не можел да ја заборави таа необична, мирна сигурност во гласот.
Неочекуван пресврт за само два часа
Околу 9 часот заѕвонил мобилниот телефон. На линија бил тогашниот одговорен за печат во Архиепископијата, сегашниот митрополит Тесалиотидски Тимотеј:
– „Блаженејшиот ќе зборува за старецот Порфириј“, рекол.
Додека новинарот уште се обидувал да се соземе од изненадувањето, следел нов телефонски повик – овојпат од Милеси. Му го дале бројот од тогаш 11-годишната Нектарија Каранѕи, која постојано му пеела на старецот.
Но Нектарија веќе се подготвувала за лет во странство и не можела да даде интервју.
Тогаш авторот донел одлука: екипата да замине во параклисот на свети Герасим, покрај Поликлиниката Атина – местото каде свети Порфириј со години ги минувал ходниците, лекувајќи и крепејќи стотици болни.
„Случајната“ средба со Нектарија – која не била случајна
Додека се снимал воведниот прилог пред влезот на Поликлиниката, некој го потапкал по рамо.
Пред него стоела висока девојка:
– „Здраво. Јас сум Нектарија Каранѕи.“
Новинарот останал без збор.
– „Но… зарем не требаше да летате утрово?“
– „Летот беше откажан… и помислив да поминам од тука“, му одговорила таа.
Очите и се насолзиле додека зборувала за старец Порфириј. Влегле во параклисот и започнале со снимање.
Момчето со гипсот и уште еден неочекуван сведок
Во параклисот седел млад човек со рака во гипс, кој внимателно го следел снимањето.
– „Правите прилог за старецот?“, прашал.
– „Да, но со голем труд“, му одговориле.
Тогаш момчето им кажало дека неговиот духовник, отец Георгиос Алеврас, бил член на братството на свети Порфириј – и дека токму во неговите раце старецот го предал својот дух.
„Тој е тука во близина, но попладнево заминува за Кавсокаливија. Обидете се да го пресретнете“, ги посоветувал.
За кратко време тимот се нашол лице в лице со еден од најблиските духовни чеда на светиот.
Сцени што не можат да се соберат во една репортажа
Отец Георгиос ги прошетал по просторите на Поликлиниката, каде старецот Порфириј го пројавувал своето чудотворство.
Таму им пријде постара жена:
– „Може ли да прашам, дали Вие правите нешто за старецот Порфириј?“
– „Да, зборуваме за него“, одговорил новинарот.
– „Чедо мое, немам дојдено тука веќе десет години. Денес дојдов по некои документи. Бев медицинска сестра триесет години. Старецот беше Светец. Луѓето велеа дека го гледале како левитира на плоштадот Омонија. И јас самата го видов со свои очи…“
Снимачката екипа занемела. Сите имале чувство дека некоја невидлива присутност ги води кон луѓе–сведоци, токму тогаш кога им биле потребни.
Една посвета која изгледаше како да се „пишува“ од самиот Светител
На крај, во снимањето биле вклучени:
- интервју со Архиепископот Атински,
- сведоштво од професорот Крусталакес,
- разговор со Нектарија Каранѕи,
- интервју со отец Георгиос Алеврас,
- отец Никодимос Каварнос,
- и многу други духовни чеда на свети Порфириј кои се појавиле, како што велеа членовите на екипата, „од никаде“.
Посветата беше снимена и емитувана во текот на Страсната седмица, оставајќи силен и траен впечаток кај гледачите.
„Некои работи не се објаснуваат“
Некои нешта не се објаснуваат со логика, не се планираат и не се форсираат. Едноставно – се случуваат.
А оние што се наоѓаат таму кога се случуваат, како што сведочи авторот, во длабочината на душата разбираат дека се работи за нешто многу повеќе од обичен телевизиски прилог: јавна исповед на срцето, мала, но живо сведоштво за Светител кој и по својот премин продолжува да ги води оние што со доверба му се приближуваат.
„Таков беше свети Порфириј“, завршува сведоштвото на новинарот.
Автор: Ѓорѓос Теохарис
Извор: vimaorthodoxias.gr
