Православните христијани ја започнаа Сирната седмица, последната фаза на подготовка за Великиот пост – период во кој верниците се воздржуваат од месо, но можат да консумираат млечни производи, јајца и риба.
Дисциплината на оваа седмица има педагошка цел, помагајќи им на верниците постепено да влезат во подвигот на постот преку воздржаност во исхраната, засилена молитва и помирување со ближните.
Од средата на Сирната седмица па сè до средата на Страсната седмица се чита Молитвата на Свети Ефрем Сирин – „Господи и Владико на мојот живот“, придружена со земни поклони.
Среда и петок од оваа седмица се сметаат за алитургиски денови, што значи дека не се служи Божествена литургија. Последната недела пред почетокот на Великиот пост е позната како Недела на изгонувањето на Адам од Рајот, наречена и Недела на прошката.
Овој спомен нè потсетува на падот на човештвото и потребата од враќање кон Бога преку покајание. На овој ден верниците меѓусебно си бараат прошка, за да го започнат постот со очистени срца.
Сабота на светите подвижници
Во саботата на крајот од Сирната седмица, Црквата ги чествува сите богоносни отци и духовни мајки кои заблескале во подвижништвото – преподобните светители што ги поставиле темелите на христијанското монаштво и аскетскиот живот.
Во својата книга „Великиот пост: Патување кон Пасха“, отец Александар Шмеман пишува дека Црквата ги спомнува овие светители за да ги потсети верниците дека не го започнуваат подвигот сами. Светите подвижници стојат како пример и водич во тешката „уметност“ на постот и покајанието.
Великиот пост се смета за најважниот и најстрогиот постен период во црковната година, обележан со засилена молитва, исповед, милосрдие и духовна подготовка за празнувањето на Христовото Воскресение.
