Во канонот што се пее на Великата вечерна секоја вечер во Првата седмица од Великиот пост, фразата „Ја помрачив убавината на душата…“ нè потсетува дека нашата душа во себе носи светлина, убавина што само Бог може да ја допре и да ја изнесе на виделина. Таа убавина не е надворешна; тоа се љубовта, смирението, вистината и мирот што живеат во нас.
Архимандрит Макариј Цимерис истакнува дека времето на Великиот пост нè повикува да се свртиме кон себе, да ја очистиме душата од страстите, гревовите и приврзаностите што ја затемнуваат нејзината светлина. Како што земјата се подготвува да го прими семето, така и нашата душа има потреба од чистота за да ја прими Божјата благодат.
Како можеме да ја вратиме душата во чистота? Црквата нè учи на три основни патишта:
Молитва – преку неа разговараме со Бог, ги отвораме нашите срца и ја бараме Неговата светлина да ја растера темнината во нас.
Пост – преку ограничување на материјалното и световното, ја ослободуваме душата, ги контролираме желбите и стануваме почувствителни на Божјата благодат.
Милостиња и дела на љубов – кога даваме, простуваме и љубиме, ги очистуваме срцата и ѝ дозволуваме на душата да засвети.
Великиот пост не е само време на воздржување; тој е време на преобразба. Кога му дозволуваме на Христос да ја допре нашата душа, „убавината“ на душата станува светлина и за нас и за оние околу нас. И тогаш, како што вели Господ, нашиот живот станува сведоштво за Неговата љубов во светот.
Да се молиме, затоа, нашите души да се очистат и убавината што само Бог може да ја допре да засвети, за да го доживееме Великиот пост со искрено срце и обновен дух.
Амин.
Извор: orthodoxianewsagency.gr
