Треба да ги нахраниме гладните — не само оние што немаат храна, туку и оние што се гладни за внимание, за охрабрување, за припадност, за љубов.
„Кога Синот Човечки ќе дојде во Својата слава, и сите ангели со Него, тогаш ќе седне на престолот на Својата слава. И ќе се соберат пред Него сите народи, и ќе ги раздели едни од други, како што пастирот ги разделува овците од козите. И овците ќе ги постави од десната страна, а козите од левата. Тогаш Царот ќе им рече на оние од десната страна: ‘Дојдете, благословени од Мојот Отец, наследете го Царството подготвено за вас од создавањето на светот; зашто гладен бев и Ми дадовте да јадам, жеден бев и Ми дадовте да пијам, странец бев и Ме примивте, гол бев и Ме облековте, болен бев и Ме посетивте, во затвор бев и дојдовте кај Мене.’
Тогаш праведните ќе Му одговорат: ‘Господи, кога Те видовме гладен и Те нахранивме, или жеден и Те напоивме? Кога Те видовме странец и Те примивме, или гол и Те облековме? Кога Те видовме болен или во затвор и дојдовме кај Тебе?’
А Царот ќе им одговори: ‘Вистина ви велам: што сте направиле на еден од овие Мои најмали браќа, Мене сте Ми направиле.’
Потоа ќе им рече и на оние од левата страна: ‘Одете од Мене, проклети, во вечниот оган подготвен за сатаната и неговите ангели; зашто гладен бев и не Ми дадовте да јадам, жеден бев и не Ми дадовте да пијам, странец бев и не Ме примивте, гол бев и не Ме облековте, болен и во затвор бев и не Ме посетивте.’
Тогаш и тие ќе одговорат: ‘Господи, кога Те видовме гладен или жеден, странец или гол, болен или во затвор, и не Ти послуживме?’
Тогаш ќе им одговори: ‘Вистина ви велам: што не сте направиле на еден од овие најмали, ни Мене не сте Ми го направиле.’
И тие ќе отидат во вечна мака, а праведните — во вечен живот.“
(Матеј 25:31-46 — Евангелие од Неделата на Страшниот суд)
Од ова евангелско четиво за Страшниот суд можат да се извлечат три многу важни поуки.
Првата е дека кога ќе умреме, сите ќе застанеме на суд пред Бога, за да се покаже дали сме достојни да го наследиме „Царството подготвено од создавањето на светот“ (Матеј 25:34).
Често се создаваат две крајности. Некои мислат дека судот е „пренагласен“ — дека Бог ќе испрати оган и казна врз сите. Други го потценуваат — мислат дека Бог едноставно ќе ги пушти сите во Царството небесно. Има и такви кои со сигурност велат: „Јас сигурно одам во рај“, како да нема суд или како да можат да го избегнат.
Она што сигурно може да се каже е дека ќе има суд за сите луѓе. Оние кои Бог ќе ги најде достојни ќе влезат во Царството небесно, а оние кои нема да бидат достојни ќе заминат „во вечниот оган подготвен за ѓаволот и неговите ангели“ (Матеј 25:41).
Помислата на суд може да изгледа застрашувачка. Човек се прашува: колку милостив, а колку строг ќе биде Бог? Но едно е јасно — не сите ќе бидат примени, туку само оние кои Тој ќе ги смета за достојни.
Втората поука е дека судот нема да се темели само на нашата вера, туку и на нашите дела.
Христијанството е вера на делување, а не само на теорија или богословие. Најосновното дело е љубовта — љубов која го прославува Бога и им служи на другите. Љубовта е дело, а не само идеја.
Христос ни покажува конкретни начини како таа љубов да се изрази.
Треба да ги нахраниме гладните — не само оние што немаат храна, туку и оние што се гладни за внимание, за охрабрување, за припадност, за љубов.
Треба да им дадеме вода на жедните — не само вода и храна, туку и знаење, надеж и духовна утеха.
Треба да го примиме странецот — новиот човек во црквата, новиот сосед, новиот колега на работа, новиот ученик во училиштето.
Треба да го облечеме голиот — не само со облека за сиромашните, туку и со поддршка за оние што немаат самодоверба и се чувствуваат „голи“ пред светот.
Треба да ги посетуваме болните — во болници или во нивните домови.
Треба да ги посетиме оние во затвор — не само оние што се во вистински затвор, туку и оние што живеат во „затвор“ на сиромаштијата, болеста или осаменоста.
Сите овие се дела на љубов што ја носат Божјата љубов во светот. Да се биде христијанин не значи само да се собираат добри дела, туку да се живее љубовта во верата во Бога.
Многумина го знаат и познатиот цитат на Френк Атлоу:
Внимавај на своите мисли — тие стануваат зборови.
Внимавај на своите зборови — тие стануваат дела.
Внимавај на своите дела — тие стануваат навики.
Внимавај на своите навики — тие стануваат карактер.
Внимавај на својот карактер — зашто тој станува твојата судбина.
Овој цитат добро ја објаснува поуката на ова Евангелие. Делата на праведните станале навики, толку природни што тие дури и не забележале дека Му служат на Бога преку љубовта кон другите. Љубовта и служењето им станале природни.
Но и неделувањето на неправедните станало навика. Кога Христос им укажал дека не Му послужиле затоа што не им послужиле на другите, тие не ни сфатиле дека со рамнодушноста кон луѓето биле рамнодушни и кон Него.
Навиките го обликуваат карактерот, а карактерот ја обликува вечната судбина.
Ова е третата поука: да градиме добри навики во служењето на другите. Љубовта и служењето треба да станат природни како дишењето. Кога ќе изградиме богобојазливи навики, тие ќе создадат богобојазлив карактер, кој води кон вечен живот со Бога.
„Кога ќе слезеш на земјата во Својата слава, Боже, сè ќе се исплаши и река од оган ќе потече пред Твојот судиски престол; книгите ќе се отворат и скриеното ќе стане јавно. Тогаш избави ме од незгасливиот оган и удостој ме да застанам од Твојата десна страна, Ти — најправеден Судија.“
(Кондак од Неделата на Страшниот суд)
Поставете си цел денес и секој ден да послужите барем на еден од овие шест начини што ги спомнува денешното Евангелие.
Автор: свештеник Ставрос Акротиријанакис
Извор: myocn.net
