Дел 1: Идеологија или теологија
Православната Црква никогаш не ја врзувала верата за идеолошки рамки и политички поделби. Таа не гледа во „лево“ или „десно“, туку во срцето на човекот. Зашто злото не се мери според партиска боја или општествена позиција, туку според тоа дали човекот има смирение или гордост. Ѓаволот може да се претстави како револуционер, конзерватор, либерал или традиционалист – но никогаш не може да има смирение.
Апостолот Павле нè потсетува: *„Сè што правите, со љубов правете“* (1. Кор. 16:14). Овој повик не е идеолошки, туку духовен – да се прави секое дело со љубов, а не со караница и докажување.
Токму затоа православниот христијанин е повикан да ја чува верата од мешање со дух на препирки и постојани расправии. Таквиот дух е далеку од православното предание и многу поблизок до протестантскиот начин на изразување на верата – гласен, конфронтирачки и насочен кон „победа во дискусија“.
Но дали ние, православните, несвесно го примаме токму овој протестантски дух? Дали во своите јавни настапи, во интернет расправии или во секојдневието, повеќе сакаме да „победиме“ со збор, отколку да се смириме и да љубиме во Христос?
Свети Јован Златоуст вели: *„Не е голем оној што победува во расправа, туку оној што победува во смирение“.* Тоа е суштината на православното сведоштво.
Православниот христијанин е повикан да се моли, да љуби, да простува и да се грижи да не соблазни никого. Господ предупредува: *„А кој ќе соблазни едно од овие најмали, што веруваат во Мене, подобро ќе му беше да му обесат камен-млински на вратот и да го потопат во морска длабочина“* (Матеј 18:6).
Ова прашање – **дали православните денес несвесно примаат протестантски дух** – нека биде повик на преиспитување. Да останеме во живото предание на Црквата, каде што љубовта и смирението се поважни од секое „докажување“, и каде што единствената вистинска победа е победата над сопствената гордост.
