Господ Исус Христос на својот ученик Петар, кој се обиде да Го одбрани со меч во Гетсиманската градина, му рече:
„Зашто сите што ќе се фатат за нож, од нож ќе загинат“ (Матеј 26:52).
Овие зборови се повеќе од историска сцена – тоа е вечен закон на духовниот живот. Човекот што се потпира на сила, наметнување и агресија, во суштина ја отвора вратата кон сопственото уништување.
Во православното предание, најголемата сила е смирението. Ѓаволот може да се претстави како силен, мудар или блескав, но тој никогаш не може да биде смирен. Затоа смирението е оружје што сатаната не го познава. Св. Антониј Велики вели: „Ги видов сите замки на ѓаволот распослани по земјата и воздивнав, велејќи: ‘Кој може да ги избегне?’ И чув глас кој ми рече: ‘Смирението.’“
Протестантскиот дух на постојано „докажување“ и „бранeње на верата“ со жестоки зборови и остри полемики многу наликува на земање нож во свои раце. Наместо да сведочиме со љубов, ние често се обидуваме да победиме со острина. Но Господ вели дека таквиот пат не води кон живот, туку кон погибел.
Прашањето е: Дали денес повеќе посегнуваме по „ножот“ на жестоката расправа, или по смирението кое тивко победува?
Вистинската победа не е во тоа да ја „заколеме“ аргументацијата на другиот, туку да ја зауздаме сопствената гордост. Само тогаш светот ќе ја препознае Христовата светлина во нас и ќе се случат вистински промени.
