Почитувани читатели,
Во текот на денот добивме неколку коментари во однос на нашата објава „Православна црква на Македонија: Викарниот епископ Никола стана митрополит Австралиско-новозеландски“, конкретно во делот на употреба на називот Православна црква на Македонија.
Водени од автентичното предание на Православната црква, каде што вака формулираните називи го изразуваат точниот еклисиолошки пристап, имено дека Црквата се нарекува според јуриздикцијата, односно границите каде што егзистира (државата, градот), што го согледавме и до историскиот тек на нештата во самата наша Црква (приложуваме доказ), како и од официјалните називи на некои од Помесните цркви, сметавме за потребно да го применуваме овој начин и во нашите објави. Чисто од ревност кон преданието и како своевидна просветителска мисија во јавниот простор. Отфрлајќи ги навредителните коментари како израз на примитивизам и нехристијански етос, ги прифаќаме конструктивните забелешки дека ваквата формулација не е реалната и официјалната, посочена со уставната одредба. Отсега ќе го користиме единствено називот за нашата света Црква којшто е одомаќинет и црковно-законски нормиран, но посочуваме дека тоа го правиме само поради овие причини, но ќе останеме во становиштата на својата еклисиолошка свет – дека Црквата е наднационална категорија.
Само како заклучок за тоа што го тврдиме, ќе го наведеме објаснувањето: ако се употреби Српска православна црква или Православна црква на Србија, би можело истоветно да се сфати, имено дека тоа е Црква на територијата што во моментот се нарекува Србија (ете го како пример постариот назив, запишина и во Томосот на СПЦ – Црква на Кралството СХС). Во нашиот случај употребата на Македонска православна црква, може да биде разбрано како Црква на Македонците, зашто не би можело да биде разбрано како Црква на Македонија, зашто територијата е поширока. Ние навистина употребивме “на Македонија“, зашто нѐ потсетува на Охридска Архиепископија, а никако не сакаме да се видиме како „Црква на Северна“. Древна и славна историја наспрема новата. Како пост скриптум на ова објаснување, веројатно размислуваме со каков предизвик ќе се соочи нашата света помесна Црква во иднина, имајќи го предвид она „истовремено СПЦ топло препорачува на Блажењејшиот претстојател и Светиот Синод на новата сестринска Автокефална црква, прашањето на своето официјално име да го решава и реши по патот на братскиот дијалог со елинофонските и останатите помесни православни цркви“.
