„Мојата цел е повторното отворање на Богословската школа на Халки. Тоа го кажав и во мојот востоличителен говор, пред 35 години, и се надевам дека наскоро ќе се оствари“, изјави Неговата Сесветост, Вселенскиот патријарх г. г. Вартоломеј, кога го прашавме која е неговата следна цел.
Неговата Сесветост се осврна и на уште една своја голема визија: трајното воспоставување нормални односи меѓу Грција и Турција.
„Да нема постојани подеми и падови, туку да постои мирен соживот меѓу двата народа и нормални односи меѓу двете земји. Сакам да придонесам кон тоа“, ни рече тој.
Роден со световното име Димитриос Архондонис, со потекло од островот Имврос, тој на 22 октомври 1991 година едногласно беше избран за Вселенски патријарх.
Во текот на своето долгогодишно патријаршиско служење презеде иницијативи што влијаеја врз текот на Православието и врз неговите односи со останатиот христијански свет.
Меѓутоа, постои еден особено значаен аспект од неговото дело, кој ние што живееме во Константинопол можеме да го согледаме со поголема јасност: начинот на кој успеа да ја промени претставата за Вселенската патријаршија во самата земја.
Со својата личност, знаење, истрајност и лични контакти, тој успеа постепено да ја унапреди положбата на Патријаршијата.
Доаѓањето на Реџеп Таип Ердоган на власт во 2002 година придонесе кон овие напори. Заемната почит меѓу двајцата му овозможи на Фанар да стекне постабилно институционално присуство и поголема слобода на дејствување. Карактеристичен пример за тоа беше доделувањето на титулата почесен доктор на Патријархот од страна на Босфорскиот универзитет во 2013 година.
Значајна пресвртница во неговото патријаршиско служење беше Светиот и Велик собор на Православната црква, одржан во 2016 година на Крит.
„Со децении се очекуваше неговото одржување и, конечно, Соборот се одржа. Во последен момент четири Цркви не дојдоа“, се сеќава Неговата Сесветост.
Со задоволство истакнува дека на неодамнешната богословска конференција во Шантији, Франција, учествувале претставници на Грузиската и Бугарската црква – две Цркви што отсуствуваа од Соборот на Крит.
Особено значење му придава на дијалогот со Римокатоличката црква. Неговите средби со папите Јован Павле II, Бенедикт XVI, Франциск и Лав XIV, со кого се сретна во Никеја во ноември 2025 година, по повод 1700-годишнината од Првиот вселенски собор, претставуваа историски чекори кон заемно приближување.
Во 2013 година стана првиот Вселенски патријарх што присуствувал на востоличување на римски папа по 1054 година.
Истовремено, го развиваше меѓурелигискиот дијалог со претставници на исламот и јудаизмот, а на меѓународно ниво го истакна и значењето на заштитата на животната средина, преку иницијативи што му го донесоа називот „Зелен патријарх“.
Доделувањето автокефалност на Православната црква на Украина, во јануари 2019 година, претставуваше една од неговите најтешки одлуки.
„За тоа беа потребни храброст и смелост“, вели тој, осврнувајќи се на жестоките реакции од Москва.
Меѓутоа, неговите очи особено заблескуваат кога зборува за Имврос, својата родна земја.
„Враќањето на Имвријците и повторното отворање на училиштата на островот“, истакнува тој, наведувајќи ги овие случувања како настани што, според неговото убедување, го промениле текот на историјата на неговиот роден крај.
