На хартија – различни празници.
Во реалноста – исто сценарио.
Скара. Алкохол. Музика.
Уште еден „продолжен викенд“.
Тука не е проблемот во Први Мај.
Проблемот е во нас.
Први Мај има своја историја – од Haymarket Affair до Russian Revolution – но денес таа тежина одамна е избледена. Остана само празна форма што механички ја повторуваме.
Но вистинската трагедија не е тука.
Трагедијата е што и Велигден – централниот настан на Верата, победата над смртта, надежта на човекот – го сведуваме на истото ниво.
На истата маса.
На истиот облик.
Кога празници со сосема различна суштина почнуваат да се слават исто, тоа не е „модернизација“.
Тоа е губење на смислата.
Православието го осветува и трудот, и одморот – но им дава место.
Трудот не е бог. Одморот не е цел. Празникот не е бегство.
Празникот е повик да застанеш – и да се сетиш кој си.
А ние токму тоа го заборавивме.
Ги измешавме деновите, ги испразнивме симболите, ги сведовме празниците на навика.
Живееме по календар, но без свест.
И најстрашното?
Никому не му смета.
Не му смета на човекот што го живее тоа.
Не им смета на институциите што треба да го обликуваат општеството.
И уште потешко – не се слуша јасен глас ни од Црквата.
Сите молчат пред оваа тивка трагедија.
Трагедијата на губење на идентитетот.
Зашто народ што не прави разлика меѓу Велигден и Први Мај –
не губи само чувство за празник.
Губи чувство за смисла.
А кога ќе се изгуби смислата, сè друго е прашање на време.
Извор: religija.mk
