Во исповедалницата кај еден духовник дојде еден многу голем грешник. Никогаш немаше сретнато друг човек со толку големи гревови. Додека го слушаше, го обзеде ужас. Му се вознемири утробата. „Боже мој! Страшно! Што слушам! Каков сатана е овој!“
Не стигна несреќникот ни да заврши, а духовникот полн со вознемиреност му рече:
– Запри! Се ужаснав. Ќе го изгубам разумот. Ова не се човечки гревови. Сатански се. Оди си! Ти недостига покајание. Оди си! Не можам повеќе да те слушам. Оди!
Излезе од исповедалницата очаен. Што да прави сега? Единственото што му остана на светот беше милоста Божја. Но, штом и таа врата се затвори, ништо не му остана. Гледајќи кон морето надолу, мислеше преостанато „решение“: да скокне и да се удави! Да стави крај на своите маки!
Но Бог е голем! Во таа состојба го сретна еден монах од скитот на Света Ана, кој случајно му беше познат!
– Еј! Што се случува? Како си? Што правиш?
Тој не зборуваше.
– Еј! Што ти стана? Зошто не зборуваш?
Се помачи но сепак успеа да дознае што се случило. Монахот се нажали, и му се скрши душата. Како да му помогне? Помисли дека има само едно решение – по секоја цена да го одведе кај старецот Сава. Се измачи многу, но на крај успеа.
Старецот Сава го почувствува неговото страдање само што го виде. „Братот мој“, помисли, „е во бездна. За да го извадам, треба и јас да се симнам таму.“
– Духовниче, има ли за мене спасение?
– За тебе, брате мој? За сите има спасение. Милоста Божја е поширока од небото и подлабока од бездната.
– Не! За мене, грешниот, нема спасение. Невозможно е.
– За тебе? Смешна работа! Замисли, имаше спасение и за мене.
– А какви гревови направи ти?
– Големи, многу големи.
– Какви големи! Кој може да згрешил пред Бога како мене!
– А сепак! Ете, еднаш не бе внимателен, се занесов и паднав во следниов грев…
И тука старецот Сава спомна еден тежок грев. Оној веднаш оживеа. Се охрабри.
– А! Духовниче мое, токму тој грев го имам направено и јас!
– И ти? Не грижи се. Бог ќе ти прости. Доволно е што го исповеда.
Старецот Сава продолжи на истиот начин. „Трикот“ успеа целосно. Несреќникот се охрабри и со искреност го исповеда целиот тежок список на своите гревови. Му даваше сила мислата дека духовникот е како него.
– Јас, се покајав и горко плачев. Веќе две години живеам поинаку. Ми дадоа послушание дури и да станам духовник. Го направив и тоа. Давав милостиња. Постев. Станав друг човек.
– И јас, духовниче мое, се каам со цела душа. И пост и сè што ќе ми кажеш ќе правам.
– Ако си решилда го промениш животот, наведни се да ти ја прочитам разрешителната молитва, за Бог да ти ги избрише сите гревови.
По малку време, човекот „леташе“ од радост, бидејќи го симна од себе тешкиот товар. Среќавајќи го монахот во скитот, му рече:
– Ме спаси! Станав друг човек!
– Слава на Бога.
– Добар духовник! Добар! Милосрден! Само што кутриот направил полоши работи од мене.
Другиот, сфати веднаш и му рече:
– Полоши од тебе? Мала шала! Тој, брате, од мал живее на Света Гора и е како ангел. Затоа и се удостои да стане свештеник.
Тогаш човекот се зачуди. Што се случило? Кога му објаснија, го разбра „трикот на љубовта“. Се восхити длабоко и се исполни со безгранична љубов кон тој прекрасен лекар и исцелител на душите.
(Геронтик – збирка поучни раскажувања и духовни поуки од светите старци и подвижници)
