Свети Георгиј Карслидис, кога ќе забележел дека некои од селаните не одат во црква, не останувал рамнодушен. Со љубов и духовна грижа се обидувал да ја разбуди нивната совест и да ги врати кон црковниот живот.
Во првите години од неговото служење, особено за големите празници како Божик и Велигден, служел во селската црква. Неговата желба била да биде блиску до сиромашните и едноставните луѓе, и како вистински пастир да го следи своето стадо, грижејќи се за оние што се оддалечиле од домот на Отецот.
Понекогаш, за време на Светата Литургија, испраќал луѓе по домовите за да ги повикаат селаните да ги остават своите секојдневни обврски и да дојдат во храмот, за да учествуваат во богослужбата.
Кога меѓу селаните имало несогласувања и разделби, светиот не престанувал да се труди да ги помири. Со трпение и молитва ги приведувал кон единство, поттикнувајќи ги да се соберат во црквата со дух на љубов, простување и заедништво.
Неговото пастирско дело било исполнето со жртва, внимание и постојана грижа за духовниот живот на верниот народ.
