Во овие тешки и бурни времиња, општо земено, постои една мала, но гласна група на луѓе што се занимаваат со различни метафизички прашања.
Некои го бараат Бога како неопходност, како прибежиште и како спасоносен сплав. Човекот обично го наоѓа она што го бара и она што му одговара. Не сака премногу да се заморува и да се труди, туку се задоволува со едноставни и лесни решенија.
Така, понекогаш целата негова религиозност се состои во формални обврски што не бараат никаква жртва. Во други случаи, пак, го заведуваат лукави учители, кои ја искористуваат неговата желба за Бога, нудејќи му ослободувачки, радосни, опуштени и лесно прифатливи решенија.
Во оваа потрага се вклучуваат силна демонологија, антихристологија и есхатологија, кои, за жал, се поставени врз погрешна основа.
Претерувањата, определувањето датуми за крајот на светот, известувањата дека Антихристот веќе се родил и сличните тврдења создаваат ужас и страв во душите на христијаните, што не е ниту правилно ниту пожелно.
Некои зборуваат повеќе за Антихристот, а помалку за Христос.
Нивна постојана грижа е толкувањето на времињата. Многу мудри и разумни луѓе се загрижени поради преголемата вознемиреност на верниците. Тие постојано ја следат секоја вест што би можела да ги потврди нивните сомнежи. Оваа претерана реакција не можеме да ја сметаме за нормална.
Луѓето ја напуштиле борбата против страстите и негувањето на божествените добродетели, а цели денови страсно се занимаваат со фантазии, фобии, суеверија и со тоа дали некој им направил магија или дали случајно ќе изберат некаков број.
Ги заборавиле духовното читање, молитвата, милосрдието, покајанието и светотаинскиот црковен живот, а се измачуваат со субјективни толкувања и туѓи теории.
Таквите ставови го оддалечуваат човекот од суштината, од основата и од радоста на духовниот живот и го водат во еден демонски и мрачен лавиринт.
Со ова, секако, не тврдиме дека не се случува ништо загрижувачко, ниту повикуваме на пасивност, безгрижност и рамнодушност. Напротив, потребни се будност, духовна исправност, храброст и спротивставување на сè што е несвето, невистинито и нечесно.
Слободата на човечката личност е нешто исклучително важно и треба да се брани насекаде, секогаш и на секој можен начин.
Целото наше внимание треба да биде насочено кон она што е суштинско, пресудно и вистинито.
За жал, многу луѓе се плашат да се соочат со вистината и со сопствената внатрешна оголеност. Затоа сакаат да се занимаваат со работи што од нив не бараат никаква лична жртва.
Луѓето денес се загрижени дека нема да можат да го употребат својот прибор за јадење, бидејќи нема да имаат што да јадат. Трупаат храна за тешките денови што, според нив, доаѓаат.
Но зар таа храна нема рок на траење? Со каква радост ќе ја јадат, додека нивните браќа околу нив умираат од глад? Зар Христос не нè научи на молитвата „Оче наш“?
Зар во неа не се вели: „Лебот наш насушен дај ни го денес“?
Многу е важно јасно да видиме кон што е насочен борбениот дух на нашите христијани.
Да не им даваме повод за потсмев на безбожните ироничари што демнат, а кои во последно време значително се намножија.
Нè судат според нашите избори. Ние сме одговорни за своите избори. Затоа е неопходно испитување, знаење, искуство, просветлување и советување.
Ќе повторам уште еднаш.
Потребно е искрено покајание од сите, здраво преобраќање, промена на умот и начинот на живот, нов менталитет, поинаква насока, поинаква цел, повисока смисла и живот исполнет со суштина.
Чесноста, правдата и искреноста можат повторно да се вратат во ова наше несреќно место.
Не треба постојано да живееме со сомнежи, фантазии, претерувања, фанатизам, крајности и поделби.
Постојаниот страв, ужасот, паниката и бунтувањето против сè не се одлика на здрав духовен живот.
Дали живееме во последните времиња?
Дали дојдоа знаците на времето?
Дали Антихристот го поставува печатот?
Дали дојде крајот на светот?
Нека биде Божјата волја…
Свети Силуан Светогорец велел:
„Не се плашам, дури и небото и земјата да се соединат.“
Христос им дарува на верниците бестрашност, душевен мир, надеж, оптимизам и радост.
Поразеноста, мрачноста, песимизмот и растројството никогаш не им прилегаат на христијаните!
Автор: монах Мојсеј Светогорец
Извор: vimaorthodoxias.gr
