Тешка жалост ја покри Северна Грција, откако, под тивката сенка на трагедијата, се одржа првиот погреб на седумте млади деца кои ги загубија животите во смртоносната сообраќајна несреќа во Романија. На церемониите присуствуваа претставници на институциите и службите што ја координираа репатријацијата на телата, во соработка со Министерството за надворешни работи, Генералштабот на националната одбрана, ЕКАВ, Грчката полиција и Општина Солун — операција спроведена со почит, брзина и длабока човечка чувствителност.
Напладне, Евкарпија во Солун и Аронас во Пиерија потонаа во тишина. Роднини, пријатели, соученици и луѓе од сите возрасти стоеја со наведнати глави, држејќи цвеќиња и црно-бели шалови. Камбаните биеја погребно, а воздухот беше наелектризиран од болка и чувство на неправда. Седумте млади никогаш не се вратија од патувањето на кое тргнаа за да ја поддржат својата екипа — и прашањето „зошто“ висеше насекаде.
Солун уште еднаш покажа дека кога боли, боли заедно. Во Тумба, вечерта пред погребите, се одвиваа сцени тешко опишливи со зборови. Илјадници навивачи се собраа пред стадионот, запалија свеќи, ги кренаа шалoвите и извикуваа „Бесмртни“ и „Браќа, живеете“. Факли го осветлија небото — не како празник, туку како завет на сеќавање. Беше проштавање полно со болка, но и со врска што не се кине.
Телата на седумте деца пристигнаа претходно со воен авион, во постапка организирана со целосна дискретност. На аеродромот, пречекот беше скромен, речиси свет. Кратка трисагија, неколку зборови, многу солзи. Никој не зборуваше гласно. Жалта стана заеднички јазик.
Во солунските болници, двајца од повредените ја водат својата борба. Лекарите внимателно ја следат нивната здравствена состојба, додека семејствата се движат меѓу олеснувањето што го чувствуваат и вината што ја носат за оние кои не се вратија. Третиот повреден останува во Романија по хируршка интервенција, а лекарите проценуваат дека сè уште не може да биде транспортиран.
Погребот продолжи, додека Македонија (грчка) се простува со своите деца. Тие не беа само навивачи. Беа пријатели, синови, браќа — луѓе со соништа, работи и животи што нагло беа прекинати. Нивната загуба остави празнина што не се пополнува.
Оваа трагедија не е само несреќа. Таа е рана што ја допира целата заедница. И додека шалoвите остануваат кренати, а свеќите запалени, нивното сеќавање ќе свети — како ветување дека никогаш нема да бидат заборавени.
Извор: orthodoxtimes.com
