Но како општиме со Бога? Дозволете ми за миг да ви дадам еден пример, за подобро да разбереме.
Се сеќавам на еден човек кој се подвизуваше и копнееше да ги достигне височините на светоста. Беше смирен човек, но изгледаше како неговиот подвиг да не води никаде. Го снаоѓаа тешкотии, болести и многубројни неволји. Имаше луѓе што требаше да ги храни. Му беа доверени души — души што требаше да ги води кон небесниот живот. И Му се молеше на Бога. Но не можеше ништо да направи; сè му изгледаше мрачно. Неговото срце беше празно. И тој повикуваше кон Бога.
Во еден миг, обземен од очај, ја потпре раката некаде и одеднаш се сепна. Почувствува трепет, иако не разбираше што се случило. Брзо ја зеде својата бројаница и ја стави во раката. Потоа ја положи врз левата рака, за десната да му остане слободна. И рече:
„Боже мој, нема да престанам да постам сè додека не ме посетиш. Боже мој, не Те гледам, но Ти си присутен. Дај ми ги знаците на Твоето присуство.“
Повторно го обзеде трепет. Му се чинеше како зад него да има некаква сенка. Почувствува нешто што му ги избриша и потта и солзите. Но сега неговите очи се исполнија со поинакви солзи — солзи на радост и божествена утеха.
— Старец Емилијан Симонопетриски
Извор: Esopolion — Манастир Ормилија
