Патријарх Порфириј чиноначалствуваше со Божествената Литургија на празникот Покров на Пресвета Богородица во црквата посветена на овој велик празник во Белград.
„Една древна изрека од преданието и искуството на Црквата вели: молитва и труд. Тоа го карактеризира ликот на Бога; тоа го карактеризира човекот. Тоа е што го прави човекот достоен да биде наречен ученик на Христос и член на Неговата Црква.
Браќа и сестри, и двете се потребни. Но постои ред, хиерархија — постои тоа што е основно, од кое произлегуваат сите други работи. Ако има само труд и работа насочена кон надворешни работи, дури и кон нашиот ближен, тоа не е доволно. Треба да го темелиме нашиот живот во Христос, тој да ни биде корен; мораме да знаеме дека сѐ зависи од Него, дека Тој е нашиот почеток и наш крај, нашата Алфа и Омега.
Треба целото наше битие да го врземе за Него преку молитва — зашто молитвата е истовремено нашата вера, наша љубов и наша надеж. Преку молитвата се обединуваме со Синот Божји, нашиот Господ Исус Христос, и кога сме обединети со Него, кога темелот на нашето постоење е здрав, тогаш и сѐ друго ќе биде исправно, сѐ ќе биде како што треба да биде.
Дури и кога се поколебаме, кога ќе потклекнеме и паднеме, кога ќе се лутаме и згрешиме — ако сме врзани со Христос преку молитва, тогаш порано или подоцна сѐ ќе биде токму како што треба,“ нагласи Патријархот толкувајќи го Евангелието, и заврши: „А која, браќа и сестри, е таа која со целото свое битие го изрази токму ова — целосно молитва, целосно на Христос, целосно Бога? Пред сѐ и над сѐ, почесна од херувимите и неспотедливо пославна од серафимите — тоа е Пресвета Богородица — таа која го роди Бог-Човекот, која Го прими вистинскиот Бог и вистинскиот Човек.
Преку неа, Господ стана еден од нас, а сепак остана Бог. Преку неа, Неговата човечност се спои со Божеството, освен гревот; Тој слезе дури до адот, вкуси и смртта — и сепак остана нашиот Спасител. Пресвета Богородица е исто така Мајка на човештвото, бидејќи го роди вистинскиот, автентичниот, совршениот Човек — Оној што е мерка за секој од нас и судбината на целото човештво.“
На крајот од Божествената Литургија, Патријарх Порфириј рече: „Да се стремиме, колку што можеме, да ја имитираме Пресвета Богородица — пред сѐ во нејзиниот став и во нејзината одлука, кои беа секогаш ставови на вера и доверба во словото Божјо. За нас, тоа исто така значи, браќа и сестри, доверба во Црквата. Живееме во немирни времиња, во времиња кога ловците на човечки души не ги избираат средствата.
Тие често се претставуваат со благородни лица и најдобри намери, зашто се борат за нашите срца и нашиот емоционален свет. Но тоа не е ништо ново — секогаш било така. Силите на овој свет, владетелите на темнината од оваа доба, нечистите и демонските сили, отсекогаш ги гонеле човечките души. Најчесто ги фаќаат луѓето таму каде што одат по широк и лесен пат, каде нема потреба за напор или борба.
Но таму каде што постои желба да се служи на Бога — што значи да се служи на сопственото спасение и на ближниот — таму нечистите сили, во различни форми, и во нашиот свет и меѓу нас, употребуваат лукави и суптилни средства, убави и лажни зборови.
Тие ќе ни велат дека сме најдобрите, најмудрите, најубавите; дека секогаш сме во право; дека ни една прашинка не треба да ја погоди нашата сенка, а камоли нашето его. Тие ќе зборуваат за слобода, за еднаквост, за правда — дури и за хуманизам. Ќе се прикажуваат како духовни водачи, како праведни и чисти, дури и како светии. Понекогаш ќе се појавуваат и потемелни од нас во многу трудови.
Но само оној кој го темелил својот живот на Христос како на несрушлива карпа ќе може да ги разликува духовите.“
Извор: orthodoxtimes.com
