Годинешната прослава на именденот на Вселенскиот патријарх Вартоломеј на Имврос не беше само свечен црковен настан. Нејзиното значење е многу подлабоко и пошироко од вообичаената празнична прослава. Присуството и сослужението на тројца поглавари на автокефални православни цркви – Вселенскиот патријарх Вартоломеј, романскиот патријарх Даниел и бугарскиот патријарх Даниил – претставува редок и значаен настан во современото Православие.
Во време кога православниот свет се соочува со бројни предизвици, поделби и несогласувања, секое заедничко сведоштво на единство добива особена тежина. Уште повеќе кога станува збор за сослужување на поглавари на помесни цркви околу престолот на Вселенската патријаршија, која низ вековите има посебна улога во зачувувањето на канонскиот поредок и единството на Православната црква.
Православното единство не се темели на централизација или власт во световна смисла, туку на заедничка вера, евхаристиско општење и почитување на канонскиот поредок воспоставен од светите отци. Токму затоа местото на Вселенската патријаршија како првопрестолна црква претставува еден од темелите на православната соборност. Без почитување на воспоставениот поредок, наместо соборност може да се создаде состојба на самоволие и црковна анархија, што неминовно води кон нови поделби.
Затоа заедничкото сослужување на Имврос може да се гледа како охрабрувачки знак дека, и покрај различните ставови и предизвици со кои се соочуваат помесните цркви, постои свест за потребата од зачувување на единството и меѓусебното почитување. Симболиката е уште поголема ако се има предвид дека вакви собири на повеќе православни поглавари во последните години не се честа појава.
Настанот испрати порака дека единството не се гради преку изолација, туку преку средба, дијалог, заедничка молитва и почитување на црковното предание. Примерот од Имврос покажува дека православниот свет сè уште има капацитет да ги надминува разликите и да сведочи за својата соборност.
Токму затоа ова сослужување може да се смета за еден од најохрабрувачките моменти во поновата историја на меѓуправославните односи – како потсетник дека единството е можно и како надеж дека ваквите примери ќе станат почести во иднина.
