Света Софија Клисурска: Поклониците што ја посетувале раскажуваат различни случки од нејзиниот живот, кои сведочат дека секој миг, секој ден, правела уште еден чекор кон светоста.
Според некои од овие сведоштва, спиела покрај огниште, со камен наместо перница. Во зимските месеци, кога во тој крај паѓал обилен снег, низ оџакот навлегувал снег и паѓал врз неа. Студот и влагата биле големи.
Но таа воопшто не се грижела за тоа.
Кога ја прашувале како издржува, одговарала:
„Јас гледам нагоре“ — мислејќи кон небото.
Кога во 1944 година Клисура била запалена од германско-бугарските сили, како и во годините од 1947 до 1949, за време на граѓанската војна, многумина побарале прибежиште во манастирот на Пресвета Богородица.
Ги примала со отворено срце, се грижела за нив и постојано ги тешела:
„Не плашете се… Богородица доаѓа овде и го чува манастирот“.
Била толку блиска со Пресвета Богородица што често чувствувала дека ја гледа пред себе. Повторувала:
„Богородица ме донесе овде и јас се радувам со Нејзината радост“.
Едно попладне светителката грижливо ја метела патеката од црквата до излезот од манастирот. Еден верник, кој дошол на поклонение, ја прашал зошто чисти, а таа му одговорила:
„Метам, зашто вечерва оттука ќе помине нашата Богородица… Треба да биде чисто…“
На неговото зачудено прашање: „Зарем Богородица поминува оттука?“, спонтано одговорила:
„Да… Ја имам видено како поминува оттука…“
Сите што доаѓале да ја видат, а не биле малку, ги пречекувала радосно, велејќи:
„Добредојдовте, птички мои“.
Тие ѝ се фрлале во прегратка и, како што самите сведочеле, чувствувале благоухание, иако била неуредна и неизмиена.
Ја обвинувале, ја клеветеле, ја влечкале дури и по судови, но таа не возвраќала. Само се молела.
Молитвата била нејзиното духовно оружје. Деноноќно Му упатувала молитви на Бога.
Непреcтајно се борела со демоните. Еднаш, кога сфатила дека завладеале со еден млад човек и го измачуваат, строго извикала:
„Вие сте осудени на маки, па сакате и детето да го осудите. Оставете го детето!“
Однапред знаела кој ќе ја посети и на поклониците им ги кажувала имињата, иако претходно не ги познавала.
Понекогаш откривала:
„Богородица ми рече: ‘Софија, кај нас доаѓаат и добри, доаѓаат и лоши’“.
Предвидувала и различни настани. Според сведоштвата, една година однапред ги навестила настаните на Кипар:
„Ќе има војна… Ќе се пролее крв… Но далеку одовде“.
На една жена, која духовно ја раководела, три дена пред своето упокојување ѝ доверила:
„Дојде Богородица и ми рече: ‘За три дена ќе дојдеш со Мене…’ Ќе одам со Неа…“
Света Софија со своите дела покажувала дека Христос живее во неа.
Сè што имала во себе не било нејзино, туку Христово. Било она што Христос го посакува.
Нејзините мисли биле мисли какви што Христос сака да имаме. Нејзините желби и одлуки биле во согласност со Неговата волја. Нејзините зборови, и покрај нејзината едноставност, биле зборови угодни на Христа. Нејзините дела биле дела на кои Христос нè повикува.
Тоа го постигнала зашто широко ја отворила својата душа и во неа изобилно се излеала божествената светлина. Затоа совеста ѝ го покажувала вистинскиот пат — христијанскиот пат.
Света Софија, биди ни на помош!
Амин.
Извадок од книгата „Софија, подвижничката на Богородица“, издание на манастирот „Рождество на Пресвета Богородица“ во Клисура.
