Свети Пајсиј Светогорец:
Човечката правда вели: „Згреши? Треба да бидеш казнет.“
Божествената правда вели: „Ја признаваш ли својата грешка и се каеш? Ти се простува.“
Гледаш, дури и според човечкиот закон, некој што направил злосторство се суди поблаго ако искрено се покае и сам оди да го признае, кога нема никакво сомнение за неговата личност. И ако луѓето судат со поблага мерка, колку повеќе од праведниот и многумилостив Бог! Ние сме во рацете на Бога. Бог нè набљудува внимателно и го знае срцето на секој човек.
Тој нема да нè оштети. Бидејќи постои божествена правда и божествена отплата, и Бог нè љуби – што е најважно од сè – ништо добро што човек го прави не се губи. Затоа е загубен, сосема лишен, оној што бара да биде оправдан од луѓето. Сум забележал дека, кога човек ќе биде неправедно оштетен и ја применува божествената правда, Бог го оправдува дури и во овој живот.
Се сеќавам, во војска, по војната, дојде генерал да додели одликувања. Јас тој ден отсуствував. Кога го повика моето име, излезе еден од Тесалија и тој го прими одликувањето. Другите војници не проговорија, затоа што тогаш имаше затвор ако лажеш. Кога си замина генералот, тој се сокри, бидејќи другите ќе го претепаа.
Кога се вратив, се плашеше и од мене. Дојде вака-онака и ми рече: „Прости ми, го направив тоа и тоа.“ Му одговорив: „Добро си направил што го зеде, што ќе правев јас со него?“ Подоцна го носеше на паради.
По четириесет години, во манастирот дојде маршалот на Првата армија од Тесалија и ми донесе одликување на Александар Велики. Кога го видов, ми дојде да се насмеам. По четириесет години! Ми остави впечаток: од Тесалија беше оној војник, од Тесалија дојде и маршалот! Гледате како се случува!
Додека, кога бараме да се оправдаме, на крај губиме и од овдешните работи, но и оние што Христос ни ги подготвува за идниот живот, ако сме неправедно оштетени. За нешта што и онака се минливи, ги губиме најважните – вечните. Зашто овие овде и така се губат, што ќе правиме со нив?
Извор: https://www.vimaorthodoxias.gr
